Kismet

Ik ga een verhaal vertellen vandaag. U kent het misschien al, want het is een beroemde.

Het verhaal begint met een bediende in Baghdad die van zijn heer, een handelaar, naar de markt werd gezonden om een paar inkopen te doen. Na een tijdje keerde de dienaar lijkbleek terug. Trillend vertelde hij dat hij op de marktplaats de Dood tegen het lijf was gelopen. En de Dood had een dreigend gebaar naar hem gemaakt. De bediende interpreteerde dat gebaar als een teken dat hij zou sterven. De bediende smeekte zijn baas om hulp. "Geef me een paard, zodat ik mijn lot kan ontsnappen. Ik kan vandaag nog naar Samarra vluchten. Daar zal de Dood me niet vinden." De handelaar, ook niet de kwaadste, stemde in en de bediende verdween richting Samarra.

's Middags vertrok de handelaar zelf naar de markt om de boodschappen af te maken. Op de marktplaats zag hij de Dood lopen. Hij bedacht zich geen moment en klampte de Dood aan en vroeg hem waarom hij zijn bediende bedreigde. De Dood draaide zich om, besefte om wie het ging en antwoordde: "ik bedreigde uw bediende niet. Ik probeerde hem slechts te groeten omdat ik zo verbaasd was dat ik hem op de markt in Baghdad aantrof, terwijl ik vanavond een afspraak met hem heb in Samarra."

Dexter

Dexter werd op driejarige leeftijd door een politieagent gevonden op de plaats van een gruwelijke moord en vervolgens door deze agent, Harry Morgan, geadopteerd. In de loop der jaren begint Harry door te krijgen dat Dexter niet zo is als de meeste kinderen. Hij staat los van de maatschappij, is nooit geïnteresseerd in mensen om hem heen en is bijzonder emotieloos. Daar bovenop schept Dexter er een pervers genoegen in dingen te zien bloeden. Na een paar 'mysterieuze' verdwijningen van huisdieren in de buurt grijpt Harry in. Onder het motto "als we je niet kunnen veranderen, moeten we proberen je behoeftes in goede banen te leiden" traint hij Dexter in iets dat hij "ware rechtvaardigheid" noemt.

De figuur Dexter Morgan werd bedacht door auteur Jeff Lindsay. Hij schreef de roman "Darkly Dreaming Dexter" in 2004 en het vervolg "Dearly Devoted Dexter" in 2005. Allebei gaan ze over de man die bij gebrek aan geweten de "code van Harry" volgt. Hij vermoordt enkel mensen die het verdienen: moordenaars die weer vrijkomen, die nooit gepakt zijn, of door de mazen van de wet glippen. Het helpt dat hij zelf bij de politie als forensisch analist werkt, zodat hij een hoge mate van toegang heeft tot dossiers en de bijbehorende snoodaards. Een idee dat meestal eindigt in pulp-fictie heeft Lindsay uitgewerkt tot literaire thrillers met een donker humoristisch randje. De beschrijvingen en beschouwingen van Dexter zijn bij tijd en wijle hilarisch.



In 2006 werd de TV serie "Dexter" gelanceerd. Het begon met een bescheiden publiek zo'n twaalf weken geleden en is in de tussentijd uitgegroeid tot een door critici en kijkers goed gewaardeerde serie. De kijkeraantallen zijn inmiddels verdubbeld, maar om nu van een hitserie te spreken is overdreven. Dat heeft misschien te maken met het feit dat het op betaalzender Showtime vertoond wordt. In de serie wordt de arme Dexter gestalkt door een (andere) seriemoordenaar die duidelijk laat merken dat hij weet van Dexter's hobby. Dexter werkt als bloedpatroon-analist bij de politie van Miami en krijgt zodoende het werk van deze Ice Truck Killer steeds van dichtbij te zien. In de eerste aflevering laat de moordenaar al cryptische boodschappen bij Dexter thuis achter en gaandeweg komt Dexter er achter dat alle moorden van deze Ice Truck Killer te maken hebben met zijn eigen verleden.

Meestal is het boek beter, maar de serie is wel net zo boeiend. Ik had erg hoge verwachtingen van de televisieserie die bijna niet waar gemaakt konden worden. Maar na een paar afleveringen was ik om. De sfeer is goed, de voice-over van Michael C. Hall past perfect bij de ironische toon van Dexter, de rol van Jennifer Carpenter als Deb is geweldig en de flashbacks tonen een verbazingwekkend sympathieke James Remar als Dexter's voorbeeld en vaderfiguur Harry Morgan. De muziek is goed gekozen. Het is luchtige muziek met duistere trekjes. Rolfe Kent schreef een passend thema-nummer en de beelden erbij - uitvergrotingen van Dexter die door een ochtendritueel gaat; het maken van een ontbijt heeft er nog nooit zo suggestief moorddadig uitgezien - brachten me elke week weer aan het grinniken.



Na twaalf afleveringen is het voorlopig voorbij. Het tweede seizoen begint pas aan het eind van de zomer van 2007. Degene die het boek gelezen hebben worden trouwens nog verrast, want ook al is het eerste seizoen gebaseerd op de roman "Darkly Dreaming Dexter", op een paar punten wijkt het verhaal van de serie behoorlijk af van het boek. Ik schrok zelfs van een paar ingrijpende wijzigingen, maar ben er best tevreden over. Dit kan wel eens een klassieker worden. Ik kijk wat dat betreft uit naar september 2007.

Uit de oude doos

Deze komt uit 2002. De penversie uit 2003. Nog net op het randje in 2006 ingekleurd. Je zou dus kunnen zeggen dat 'ie vier jaar in productie geweest is. Hmm. Als je het zo stelt, is het de tijd toch niet waard.

Henk v. Noctambulisme

Volgens mij is het weer zover. Ik werd wakker met een kras op m'n neus, een rode plek op m'n voorhoofd en een blauwe plek op m'n linkerarm. Toch word ik gewoon wakker in m'n bed. Niet op m'n bureaustoel, zoals twee jaar geleden. Misschien dat ik inderdaad een natte dweil bij m'n deur moet leggen. Ik wil niet van de trap vallen. Dat lijkt me een lullige manier om m'n nek te breken. Zou ergens wel passend zijn eigenlijk.

Henk v. Psychotische interpretaties

Bij het opruimen vond ik een popkalender uit 1997. Achterin zat een bon voor vijf gulden korting op CD's bij de Free Record Shop bij besteding van tenminste f 39,95. Geldig van 1 januari tot 31 januari 1997. Leek het me meteen een leuk idee om bij het tienjarige jubileum van deze vergeten kortingsbon alsnog de korting te claimen. En om dan te doen - als men achter de kassa me erop zou wijzen dat het 2007 was - alsof ze gek waren. Dat het gewoon 1997 was. Leek me een wereldgrap.



Ik ben er sindsdien fijntjes op gewezen dat de grens van humor op dat moment overschreden wordt en je in het volgende gebied terecht komt: milde psychose. Wel, dat is natuurlijk nooit de bedoeling. Bovendien heb ik geen guldens meer. Dat zou het alleen maar authentieker maken natuurlijk. En dan iets van een Beavis & Butthead T-shirt aandoen of zo. Ach, dat is toch gewoon leuk.

Volgens sommigen is er bij een gebrek aan publiek ook geen sterke reden meer voor dergelijke humor. En dat maakt het nóg psychotischer. Mwoah, ben ik het niet mee eens. Je bent dan toch zelf het publiek? Ik ken meer mensen die het hardst lachen om hun eigen grappen. Is dat psychotisch?

De Gebouwde Waarheid

Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf. Vrij recent ben ik tot de conclusie gekomen dat ik behoorlijk arrogant ben geworden. Wanneer dat precies gebeurd is, is me een raadsel. Maar ergens op de weg van onzekerheid naar zelfvertrouwen moet het gebeurd zijn. Iemand zei me vorig week dat ik vaak dingen meldt als "dit is zo." Geen ruimte voor compromis of nuance dus, maar enkel mijn waarheid. Dat is heel erg Christelijk van mezelf: Mijn Waarheid is automatisch De Enige Waarheid.

Afijn, laat ik eens wat concreter zijn. Ik heb een scriptie geschreven over deskundigen in de media. (Erg saai overigens.) Maar ik maakte in dit verhaal allerlei arrogante beweringen over de gemakzucht van journalisten. Zonder deze overigens fatsoenlijk te onderbouwen, dus mijn docenten hadden volkomen gelijk toen ze me terugstuurden naar de tekstverwerker om het wat te verbeteren. Ik vind vaak dat een journalist De Waarheid zelf bouwt. "De Waarheid is wat ik vind en daar zoek ik corresponderende informatie bij." Zoiets. Dissonante informatie laten we buiten beschouwing. Dit is Mijn Waarheid. En omdat ik niet genoeg onderbouwd heb, zoek ik beweringen die Mijn Waarheid onderbouwen. Alles dat niet strookt met mijn specifieke mening, is dus niet interessant. Afwijkende beweringen laat ik buiten beschouwing en zo maak ik een onderbouwing van Mijn Waarheid. Dat is mijn ononderbouwde theorie.

"Adding more names and quatations as mutually determining facts, the newsworkers may achieve distance from the story by getting others to express desired opions."

Dat schrijft Gaye Tuchman in zijn boek Making News. Hoe prachtig is het dat deze zin, die juist probeert uit te leggen dat journalisten een Gebouwde Waarheid hanteren, nou precies Mijn Waarheid onderbouwt? Heb ik dubbel gelijk gekregen. Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf.