Onvoltooide takenlijst

Tien taken die ik wilde bereiken voor m'n dertigste:

1. Een val van minimaal 100 meter zonder kleerscheuren doorstaan.
2. Bewijzen dat Einstein het bij het verkeerde eind had.
3. Ontsnappen uit een goelag met niets meer dan een paperclip en een zakdoekje.
4. De gave ontwikkelen om het verschil te proeven tussen spa blauw en kraanwater.
5. Een bel blazen die groot genoeg is om mezelf in kwijt te kunnen om vervolgens daarin weg te zweven.
6. Bekend worden als 's werelds meest vooraanstaande messenwerper en m'n veelbelovende carrière in de kiem smoren door tijdens een delirium tremens een lieftallige assistente te verliezen aan een ongelukkige worp.
7. Een fotograaf op z'n gezicht timmeren omdat die paparazzi me nu toch echt de strot uitkomen.
8. Leren plassen als er iemand bij het urinoir naast de mijne staat.
9. Ontdekken dat liefde wel degelijk bestaat.
10. Onsterfelijkheid verwerven.

Stuk voor stuk onmogelijke opdrachten. Dus voor de gang naar m'n veertigste zet ik wat minder hoog in. Hoewel ik die van de messenwerper erin houd.

Schadeformulier

Wanneer en waar heeft het voorval plaatsgevonden?
Datum en tijd: zaterdag 10 janurai 2009, omstreeks 15.13 uur. Kan ook 15.12 uur zijn geweest.
Straat: Het was een bos. Vermoedelijk de bosstraat genoemd.
Plaats: Boxtel

Werd het voorval door een ander veroorzaakt?
Ja

Hebt u naam en adres van de veroorzaker?
Naam: Dhr. J. Frost
Adres: Onbekend
Woonplaats: Volgens geruchten ergens op Antarctica.

Staat u in relatie tot de veroorzaker?
Ja.

Namelijk:
Hij is me nog twaalf gulden schuldig.

Bij welke verzekeringsmaatschappij is de veroozaker verzekerd?
Vervoermiddel: Een slee, mogelijk arre-
Kenteken: Onbekend
Naam maatschappij: Ongetwijfeld VGZ

Heeft u de tegenpartij aansprakelijk gesteld?
Jazeker. Mijn brieven naar Antarctica en e-mails naar jackie_f@greenlandmail.ca zijn echter onbeantwoord gebleven.

Mobiele strijd

"We hadden om twaalf uur afgesproken, maar--"
"En die mail komt niet aan, dus je moet de servernaam wijzigen."
"Ik denk niet dat ik dat ga halen, met de vertragingen..."
"Bij 'Extra'... Nee, nee, ja, 'Accounts' ja, daar dus."
"Nee, zeker weet ik het niet. Misschien ben ik er wel om 12 uur."
"SMTP moet daar staan. Nee, dat is goed, zo laten."
"Dus misschien kunnen we beter wat later--"
"Nee, M, als in Maria. SMTP, en dan, wat?"
"Ik versta je heel slecht..."
"@tmobile. TMOBILE! NEE, APESTAARTJE!"
"DAT WE BETER EEN UURTJE LATER KUNNEN..."
"STUUR EVEN EEN TESTMAILTJE. EEN TEST-MAIL-TJE!"
"VANWEGE DE SNEEUW EN DE VETRAGING. DUS EEN UUR OF..."
"WAT? WAT?... MAAKT NIET UIT, GEWOON ALS TEST..."
"IK VERSTA JE NIET. NOG EENS? JA, TWAALF UUR LUKT DUS NIET."
"Hallo, met Stefan. Ja, in de trein."
"WAT STAAT DAAR. POP3? HUH? WAT?"
"OKEE, HALF TWEE? ZEI JE HALF TWEE?"
"In de trein! TREIN!"
"NEE, JE MOET DE SERVER VOOR UITGAANDE MAIL AANPASSEN."
"OKEE, ZIE JE DAN. TOT STRAKS! DOEIDOEI!"
"JA, ONDERWEG IN DE TREIN. IK... WAT?"
"Hallo? Ja, ik zit in de trein, dus ik kan eigenlijk niet bellen."
"NET VOORBIJ ZUTPHEN, DUS--"
"IMAP? STAAT DAAR IMAP?"
"DAT IK NIET KAN PRATEN OMDAT IK IN DE TREIN ZIT!"
"HUH WAT?"
"WAT ZEG JE?"
"IK VERSTA JE NIET, WANT IK ZIT IN DE TREIN!"

Published with Blogger-droid v1.6.5

Deerniswekkendheid

Het volgende verhaal kan schokkend zijn voor jonge lezers.

Al een tijdje leef ik behoorlijk minimalistisch in het immer prachtige Malvert. Voor de oningewijde lezers: dit is het stukje Nijmegen waarvan Nijmegen liever doet alsof het niet bestaat. Het kost zelfs een extra strip om er vanuit het centrum te geraken met de bus. Alsof het nog niet genoeg straf is om over de brug te wonen. Daar, tussen de kogelgaten, de constante wietlucht en de mekkerende geiten (ik heb ook geen idee) heb ik een vrij aardig plekje gevonden. Al zeg ik het zelf. Maar het wordt tijd om de boel eens bewoonbaar te laten lijken. Het ziet er nog steeds uit alsof de bewoner aan het verhuizen is. Of geen geld heeft. Of altijd op stap is. Of toch liever dakloos is. Dus na drie maanden is mijn oog gevallen op een bank. Een goedkope bank. Blauw. Van de IKEA. Dus ik wilde de bank in mijn online winkelwagentje zetten en...

Geen winkelwagentje. Ah, zij noemen dat blijkbaar "verlanglijstje". Dat zal wel iets Zweeds zijn, dacht ik als de rasoptimist die ik ben. Maar neen. Na het inschrijvingsproces bleek dat de IKEA niet beschikt over zoiets hypermoderns als een webshop. Geen online winkel. Geen check-out. Geen Ideal of PayPal. Nullen, geen enen. Enzovoorts. Niets dan leegte... Ik deed wat ieder rationeel persoon in deze situatie zou doen. Ik keek of ik niet per ongeluk was teruggereisd naar het pregoogloïde tijdperk, waarin Dinosauriërs en Nina Brinken de wereld onveilig maakten. Dat gebeurt mensen wel eens vaker - dit zie ik regelmatig op realistische documentaires op SyFy. Maar nee, nee, het is niet opeens 1998. IKEA heeft gewoon geen webshop.

En je weet wat dit betekent. Dit betekent dat die Zweden verwachten dat ik - ik - afreis naar metropool Duiven (daar Nijmegen gezegend IKEAloos is) en tussen de krijsende kinderen, hyperactieve huismoeders en verveelde vaders op zoek moet gaan naar die ene bank. Die goedkope. Blauwe. Om te zeggen: "Die daar. Die goedkope. Blauwe. Stuur maar naar Malvert. Doei." Om vervolgens thuis te wachten tot de postbode mijn bank door de brievenbus komt proppen. Maar er is hoop. Misschien is het tóch 1998 en weet het universum - of IKEA - het gewoon nog niet.

Sexy smartphone zorgt voor seks?

De online datingservice OK Cupid becijfert al tijden interesses van gebruikers, trends van daters en de psychosociale eigenschappen van zijn geregistreerde bezoekers. De site probeert met deze gegevens allerlei innovatieve methodes uit om smachtende singles aan elkaar te koppelen. Zo was daar bijvoorbeeld de breed gepubliceerde scheiding van OK Cupid tussen de aantrekkelijke elite en het plebs met een gezicht waar alleen een moeder van kan houden. Ook interessant is het gegeven dat mensen naarmate ze ouder worden steeds meer rechtse politieke ideologieën aanhangen, dat biseksuele bezoekers naarmate ze langer lid zijn hun status veranderen naar homoseksueel en dat mannen vaker een date scoren wanneer ze hun leeftijdsgrens voor de vrouwen die ze zoeken een aantal jaar ophogen.

Deze week meldt de site dat bezitters van een iPhone vaker seks hebben dan bezitters van bijvoorbeeld een Blackberry of toestel met Android. Klinkt mij vrij logisch in de oren, omdat Blackberry's tegenwoordig veel gebruikt worden in het zakenleven (kale managers) en Android telefoons door mensen die hun besturingssysteem willen tweaken (verlegen geeks). Toch, ik denk meteen aan het oude adagium: correlatie betekent nog geen causatie - iets dat OK Cupid blijkbaar even is vergeten. Zo kun je net zo goed concluderen dat mensen die stevig ontbijten vaker een rode auto hebben en mensen die 's ochtends douchen een hond hebben, terwijl avonddouchers vaker kattenmensen zijn. Of dat mensen die naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijken gemiddeld een hoger IQ hebben dan de mensen die naar het NOS Journaal kijken. De theorie daarachter kan dan bijvoorbeeld zijn dat slimme mensen na een dag hard nadenken hun verstand even op nul willen zetten met een half uurtje baarlijke nonsens. (Alleen de mensen die om dezelfde tijd gewoon naar The Simpsons kijken hebben dan natuurlijk een buitengewoon hoog IQ.)

De conclusie dat iPhone bezitters meer seks hebben is trouwens ook niet helemaal terecht (hoewel het natuurlijk best eens juist kan zijn), want uit de cijfers blijkt dat het aantal seksuele partners tegen de tijd dat een persoon dertig is, hoger ligt bij gebruikers van iPhones. Zo blijkt dat bezitters van een toestel met Android gemiddeld zes partners hebben gehad maar bezitters van een iPhone daarentegen tien tot twaalf, afhankelijk van het geslacht van de gebruiker. Je zou dus ook de conclusie kunnen trekken dat gebruikers van de sexy iPhone van bed naar bed springen, terwijl de vriendelijke Android gebruiker zijn of haar partner met meer kieskeurigheid selecteert en vervolgens ook langer trouw blijft. En deze conclusie is natuurlijk helemaal niet geïnspireerd door mijn persoonlijke voorkeur qua smartphone.

Krijg toch de...

Ik: Yep.
Android: Hepatitis.
Ik: Watte?
Android: Wablief?
Ik: Ik zei: Yep.
Android: Ik zei: Hepatitis.

Android, het besturingssysteem van de meeste smartphones (zodra ze geen iPhone zijn), heeft een handige woordcorrectie. Het toetsenbord reageert een beetje vreemd (in tegenstelling tot de telefoon van de fruitteler uit Californië) dus het is wel handig dat Android woorden verbetert als je ernaast zit. "Behslve" wordt "behalve", "halleluka" wordt "halleluja" en "yep" wordt "hepatitis". Huh?

Het probleem zit 'm in de bevestiging van de woordcorrectie. Om "behslve" te veranderen in "behalve", moet je op de spatiebalk drukken. Op zich een goed idee, maar wanneer je als nietsvermoedende gebruiker aan het typen bent, wil je ook wel eens op spatie drukken tussen de woorden door. Vandaar het verschijnsel dat sommige woorden worden veranderd naar een woord dat je niet bedoelde. Zo heb ik een aantal mensen op de hoogte gebracht van het feit dat ik een HTC Désiré heb aangeschaft. Wel vreemd dat het apparaat Desire zijn eigen naam niet herkent.

Blijft het feit dat "yep" bij mij wordt gewijzigd in "hepatitis" een vreemde zaak. Waarom hepatitis? Lijkt het woord "yep" soms op "hepatitis"? Verwacht Android dat ik dit woord in de toekomst vaak moet gebruiken? Wat noopt een besturingssysteem ertoe te vermoeden dat ik de naam van een ziekte sneller ga sms'en dan een meer gangbare begroeting? "Halitose, hoe gaat het me je? Met mij golfsyndroom. Beenmergkanker je me bindvliesontsteking? Ik heb groot nierbekkenontsteking!"

Zware Tijden voor De Pogonofoob

Na enige weken afwezigheid keerde ik afgelopen voorjaar terug op m’n werk met een baard. Direct kwam een collega op me af met de mededeling dat we bij ons op kantoor niet aan baarden doen. De collega’s zijn stuk voor stuk baardloos. Van een afdeling van meer dan vijftig mannen is er niemand met een baard. Eén snor hebben we trouwens wel.

Maar een snor maakt nog geen baard.

"Je komt er straks niet meer in als je geen blotebillengezicht hebt", aldus de eerder genoemde collega. Persoonlijk heb ik die term altijd al verafschuwd. Vooral na het zien van Mitchell & Webb’s “sensitive freakshow”. Inmiddels is de baard een stuk kleiner en korter geworden. Nu is het een in mijn optiek zeer beschaafde ringbaard van niet meer dan vier millimeter. Nauwelijks een baard te noemen. Meer een sterk gelokaliseerde five o'clock shadow. Eigenlijk.

Hulde?

De Nederlandse selectie zong uit volle borst:

"Ik heb het echt gezien
Nee, ik heb geen trek
Nee, ik blijf niet gek
Dat ik iemand straks nog mis
Ik blijf echt alleen
Ja, echt alleen
Geen gezeur meer aan mijn kop
Ach rot nu maar op"

En het volk juichte.

'Heidebrand aangestoken'

HEEZE - De grote heidebrand die afgelopen weekend 150 hectare Brabants natuurgebied verwoestte, is aangestoken door een wilde draak. Dat bevestigde vooraanstaand drakoloog Denton van Zan vanmiddag tijdens een persconferentie.

Brandweerlieden maakten tijdens het blussen al melding van een vliegend object nabij Geldrop. Het meldingspunt van ufospotter Niburu werd vrijdag overstelpt met sms’jes van bezorgde omwonenden. Vodafone bevestigde dat er door drukte op het netwerk problemen ontstonden. “Maar dat kan ook te maken hebben met de kwartfinale Nederland – Brazilië diezelfde middag”, aldus een woordvoerder van de telefoonmaatschappij.

Ontvlambaar

De drakoloog en zelfomschreven drakendoder Van Zan presenteerde amateurfoto’s van de vermeende draak, de resten van een uitgebroed groen ei met paarse vlekken ter grootte van een skippybal en anekdotisch bewijs van soortgelijke branden in de regio Brabant Zuid-Oost. "We hebben te maken met een klasse vier Zwelbasticus Magnificus", verduidelijkte de drakendoder. "Dit is een agressief en licht ontvlambaar type dat met gezwinde spoed opgespoord en vernietigd moet worden."

De deskundige reageerde gepikeerd op sceptisch geroezemoes tijdens de persconferentie. Wijzend naar de heide tussen Heeze en Geldrop zei hij: "Het paradijs staat niet in brand, het ís al afgebrand!" Op de vraag waarom de draak de heide in brand zou hebben gestoken, antwoordde Van Zan grimmig en cryptisch: "ze leven van dood en voeden zich met as."

Appelsap

Ook de landelijke politiek is geschrokken van de drakenmeldingen. PvdA'er Job Cohen zegt "heftig geschokt" te zijn door de gebeurtenis en vindt dat de draak zich moet onderwerpen aan een rigoureuze verhoring van de plaatselijke politie in verband met de recente brand. Geert Wilders van de PVV maakte zich woest over de "slappe houding van Den Haag" ten opzichte van wat hij "de Hellehond van Heeze" doopte. "Cohen wil het liefst appelsap drinken met die duivel."

Marianne Thieme (PvdD) maakte zich op twitter boos over personen en instanties die de draak dood wensen. Ze twitterde: "Draken hebben ook recht op leven. Ben helemaal ziek van die heersende alomvattende Westerse humanocentrische doctrine." Thieme kreeg veel kritiek op de latere tweet dat er nu "eindelijk eens dieren zijn die terugvechten." De stichting Milieudefensie distantieerde zichzelf openlijk van de opmerkingen van Thieme en noemde deze "onfortuinlijk".

Een vandaag verschenen compositieschets van de vermoedelijke dader

Top 5 gevatte reacties op Steve Jobs

Van de nieuwe iPhone zijn in de eerste week al ruim 1,7 miljoen exemplaren verkocht. Maar inmiddels regent het klachten over een technisch probleem: de i-Phone 4 verliest regelmatig zijn signaal. Het probleem zit ‘m in de twee antennes in de linkerzijkant van het toestel. Wanneer er iets tegen de zijkant wordt aangehouden (bijvoorbeeld: een hand), maken de antennes contact met elkaar en verliest het toestel al zijn signaal. Telefoongesprekken worden abrupt afgebroken, pagina’s worden niet geladen en downloads mislukken. De officiële reactie van Apple kwam via frontman Steve Jobs. Volgens hem is er geen probleem, maar houden gebruikers het toestel gewoonweg verkeerd vast.

Dat leverde hem een storm van kritiek op. Naast de gebruikelijke tirades, zijn er ook de meer originele reacties. Apple’s slogan “think different” is door diverse media al omgedoopt tot “hold different” en er verschenen foto’s met onderschrift waarop Steve Jobs Russische president Medvedev laat zien hoe je de iPhone vooral niet moet vasthouden. Hieronder een kleine top 5 uit de collectie van iPhone 4 kritiek.

5. Jobs & Gates

Er zijn veel, erg veel plaatjes online verschenen waarin de iPhone of Steve Jobs zelf op de hak worden genomen. Deze is vooral leuk omdat de oorzaak dat gebruikers met dit probleem worden geconfronteerd kernachtig wordt samengevat.



4. Alweer een tirade van Adolf

Het is een cliché geworden om de film Der Untergang te misbruiken om Hitler kritiek te laten geven op actuele zaken, maar er zitten een paar leuke vondsten in deze clip. Zoals een furieuze Hitler die niet kalmeert op de suggestie dat iemand wel een hoesje betaalt en reageert met: “Hans, dat is waarom je elke week blut bent!”



3. Online petitie voor gratis hoesjes

Technologieblog Gizmodo kwam gisteren zogenaamd met een online petitie waarin Apple wordt gesommeerd gratis i-Phone hoesjes te verstrekken aan gebruikers om het antenneprobleem te verhelpen. Gizmodo lijkt daarmee niet alleen kritiek te geven op de iPhone 4, maar ook op het wijdverspreide uit de hand lopen van internet petities.



2. Nokia neemt Apple op de korrel

Je weet dat je goed in de problemen zit wanneer de sullige jongen in de klas dezelfde lullige opmerkingen gaat maken als de rest. TheNokiaBlog plaatste een artikel waarin verschillende technieken worden besproken om telefoons vast te houden. Aan het eind van het verhaal stelt Nokia: “je bent vrij om je Nokia vast te houden hoe je maar wilt. En je zult geen signaalverlies ervaren. Cool, hè?” Het is daarmee wachten op de multinationale equivalent van Steve die Olli-Pekka uitdaagt om het na schooltijd uit te vechten op het plein.

1. “Apple: je houdt ‘m verkeerd vast”

Een creatieve bijdrage op het AppleInside forum verzamelt Apple’s reclame-uitingen en andere officiële communicatie waarbij de iPhone wordt vastgehouden met de methode die sinds kort De Doodsgreep wordt genoemd. Met daarbij de tekst: “Apple, you’re holding it wrong.”

Evil Dead 4: Facebook of the Dead

En tóch kijken...

Klassieker

Vanachtend op de radio. Wat een pokkeplaat. En een guilty pleasure. Laat ik het maar gewoon een klassieker noemen.

Verkeerd in de markt gezet

Update

Vandaag komt Robin en die neemt ons morgen allemaal mee naar het Cherokee reservaat. Dat wilde Sammie van de week al doen maar Robin "called dibs," aldus Sammie omdat ze het gebied goed kent. 's Avonds naar een bluesbar in Asheville. Zondagochtend vlieg ik met United Airlines van Asheville naar Charlotte en dan 's middags met dezelfde maatschappij van Charlotte naar Miami. Ik heb de route naar het hostel met Google maps uitgestippeld en weet welke buslijnen ik moet hebben. Ah, wat is het toch makkelijk reizen in deze eeuw.

De huisdieren zijn dol op me. Polly de kat blaast normaal naar iedereen, maar komt gewoon naast me zitten. En Bilo de hond volgt me overal naartoe. Hij ligt momenteel achter de bureaustoel terwijl ik aan het typen ben. Vreemde zaak. Misschien is het de Hollandse geur. Allemaal kaas en tulpen, vermoed ik. Bij nader inzien, hopelijk alleen tulpen.

Vandaag naar de watervallen geweest. Looking Glass Falls, in de buurt van Asheville. Stukje over de rotsen geklauterd (zie uiterst charmante foto onderaan) en gezien hoe mensen van een waterval afgleden.

Geluiden

Ik had een idee, misschien de kwalijke invloed van allerlei boeken over de natuur, dat het rustig is in de bergen. Maar er is altijd geluid.

Overdag zijn het de krekels. En een beest dat krekel-achtig is, maar ik kan er geen vertaling van vinden. Misschien is het zo'n insect dat je alleen hier vindt. (Zo is er een mug die een ongeneeslijke hersenvliesontsteking overbrengt die slachtoffers niet overleven, of in zo'n staat achterlaat dat je liever niet had willen overleven. Gelukkig erg zeldzaam, maar ik moet het maar in m'n achterhoofd houden voor het geval ik een rare ziekte ontwikkel in Nederland. Hoe vaak heb ik zoiets wel niet gezien op TV en dat de patient dan vergeten is dat 'ie in een tropisch gebied is geweest. "Does Florida count?" en dan zo'n geergerde "you moron" van House.) Deze krekelsoort trekt iedere zeven jaar door deze streek en produceert een vreemd metalig gekraak dat, wanneer je er een paar duizend tegelijk hoort, schijnbaar nogal angstaanjagend klinkt. Sammie vergelijkt het met het geluid dat de Langoliers maken in die Stephen King verfilming. Dit is niet een van die zeven jaar, dus het zal me bespaard blijven.

Ik zat op de veranda te lezen toen ik plotseling een zwaar zoemend geluid hoorde. "Mutante muggen," schoot het door me heen en ik stond meteen op om ze van me af te slaan, mocht dat nodig blijken. Het bleek een kolibrie. Die zitten hier veel en ze produceren een insectachtig geluid. Voor mij zien ze er heel exotisch uit - de manier waarop ze in de lucht stilstaan voor een met siroop gevulde beker en die tuiten in plaats van snavels - maar voor de bergbewoners zijn ze net als merels thuis. Sammie en Jim waren aangenaam verrast door mijn enthousiasme toen ik buiten adem vertelde dat ik een kolibrie had gezien op de veranda. Blijkbaar zijn het agressieve beesten. Altijd aan het vechten met elkaar, hun territorium aan het verdedigen.

's Avonds kan ik niet slapen met het raam open. Het geluid van zoveel krekels is overweldigend. Ik dacht dat het op het platteland van Groningen lawaaierig was, maar dit is gewoon bizar. In de loop van de nacht beginnen vervolgens ook nog eens de coyotes te loeien. Alweer zo'n geluid dat ik niet herkende en daardoor exotisch en angstaanjagend klinkt. Ook de hond, Bilo, is niet dol op coyotes en begon zenuwachtig op en neer te lopen door het huis. Dat vulde me nu niet echt met vertrouwen. Volgens Sammie lopen ze soms zelfs de veranda op. "Makkelijk af te schrikken?" vroeg ze. "Ik zou het niet weten. Ik heb het nog nooit durven uitproberen."

Yep, 's nachts gaat het raam dicht en dan mis ik het kalmerende geruis van auto's in de nabije afstand.

Toch maar vliegen

"Dames en heren, als ik even uw aandacht mag. Het is heel belangrijk dat u WAAAAAHAAAA en vooral niet YAAAAAAAAAAA want dat kan gevaarlijk zijn. Ons volgende station is AAAAAAAH -olina. Over vijftien minuten."
"Wat zei ' ie?" vroeg Renee, de passagier naast me.
"Iets over, eh, iets belangrijks."
"Ik hoorde niks want dat kind was aan het krijsen. Man, wat is dat kreng luid!"
Het kreng en haar moeder zaten in de stoel naast ons. Renee deed geen moeite te fluisteren, dus ik mocht haar meteen. De conducteur kwam door de coupé gelopen.
"Wat zei u over North Carolina?" vroeg Renee
"Niks. Ik zei niks over North Carolina," bromde de conducteur die enigszins chagrijnig was omdat ze maar bleef vragen wanneer er een korte peukpauze ingelast kon worden.
Renee stond op. "En nu is het mijn beurt om op en neer te rennen over het gangpad en te krijsen als een speenvarken." Ze wierp een nonchalante blik op het kind en haar moeder. Ik dacht even dat ze dat serieus van plan was.
"Als ik jou was zou ik vliegen naar Miami," raadde ze me aan. Ze had al een nacht doorgebracht in de trein van Connecticut naar North Carolina, dus ze wist waar ze het over had. "36 uur is té lang. Gewoon té lang."

Het idee van vliegen sprak me steeds meer aan. Ook omdat het ongeveer dezelfde prijs was als treinen en ik mijn ticket bij Amtrak nog kon annuleren. Treinen was ongeveer 36 uur, vliegen wordt een uur of drie. Ik ga volgende week zondag van Asheville, NC via Charlotte, NC naar Miami. Zelfs al zit ik dan wéér naast een krijsend kind, dat kan ik wel een paar uur aan.

Momenteel ben ik in Burnsville, North Carolina. Vandaag zijn we Mount Mitchell op gegaan, de hoogste berg aan deze kant van de Mississippi. Aangezien ik nog nooit een berg had gezien (behalve van veraf of op TV) was dat wel bijzonder. De lucht hier is heel fris en aangenaam. Je merkt nauwelijks dat het naar de 40 graden klimt. Wat ook weer verradelijk is, want je merkt daardoor ook niet dat je te weinig vocht inneemt. Morgen gaan we op zoek naar de Cherokee indianen. Het reservaat bestaat niet uit tipi's, zo ben ik al gewaarschuwd. De tenten zijn vervangen door casino's en de cultuur van delen vervangen door gezond kapitalisme. Helemaal geïntegreerd in de maatschappij. Ik zal een mailtje sturen naar Verdonk, kan ze op reisbezoek.

Foto's:

- Ik bij Licklog overlook. Sammie vond dat een hilarische naam, dus vandaar de foto.

- Sammie en ik op weg naar Mount Mitchell.

- Foto van zelf die foto maakt.

Mutante muggen

Vanochtend waren het er nog vier, inmiddels tel ik meer dan vijftien gigantische rode bulten op m'n benen. Zijn dit muggebulten? En zo ja, wat voor mutante muggen hebben ze hier dan in vredesnaam rondvliegen? Het jeukt als een motherfucker, zoals ze dat hier zeggen.

De buurt rond het hostel is behoorlijk kleurrijk. Mensen roken gewoon wiet in het openbaar, voor tien uur 's ochtends staat er een kleine rij alco's voor de drankwinkel te wachten en er is veel geschreeuw en gevloek op straat. Niet echt de beste buurt, maar ik zou het niet als onveilig omschrijven. Sterker nog, er zijn zoveel mensen op de been die elkaar allemaal in de gaten houden dat er een vreemd gemeenschapsgevoel bestaat die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Heel vreemd, maar wel interessant. Ik zal maar niet te enthousiast zijn, voor ik morgen op weg naar de metro beroofd word. Zou ook maar zo kunnen gebeuren.

Vrijdag (morgenochtend) trein ik naar Charlotte. Ik verwacht niet dat ik daar veel toegang heb tot internet, dus dit kan wel voorlopig m'n laatste bericht zijn. Blijkbaar hebben ze erg veel insecten in North Carolina. Het gebied staat bekend om de muggenplagen. Uh-oh.

Washington

Ik had een ticket gereserveerd voor het bezoeken van het Washington Monument, die obelisk in het centrum. Alles zat vol, maar er was nog een plek beschikbaar donderdag. Nu ik de bevestiging heb ontvangen, zie ik pas dat het donderdag de 13de betreft als ik al lang en breed inNorth Carolina ben. Weer een teleurstelling voor de toch al matige ervaring die ik Washington DC mag noemen.

Uit verveling ben ik in een park gaan zitten lezen. Niet onaardig, maar ik heb inmiddels zo'n boekencollectie doorgewerkt (in Boston deed ik hetzelfde) dat ik erover denk al die zooi maar naar Nederland te posten. Al dat gewicht wil ik niet de hele weg naar Miami meezeulen.

Het wordt elke dag warmer. De laatste dagen was het alleen maae 30. Ik raak eraan gewend, maar waar ik niet mee overweg kan is die verkoudheid bezorgende airco overal. Die staat in elke bar te blazen om het een koude 20 te maken. En als je dan steeds naar binnen en buiten loopt, is dat zeer... vervelend. Het is zo erg, dat ik sinds vandaag steeds op de lege terassen zit. Leeg niet vanwege de crisis, maar leeg omdat de suits liever in de kou zitten.

That's not the real Benjamin Franklin, I'm 99 percent sure

Overal zie je Benjamin Franklin. Blijkbaar komt ' ie oorspronkelijk uit deze streek. Zat ooit in de Philadelphia gemeenteraad voordat hij naar het congres ging. Dus je ziet hier Ben Franklin poppen, Ben Franklin uithangborden, Ben Franklin onder de indruk van de fantastische keuken van restaurants, Ben Franklin, Ben Franklin, Ben Franklin. Je kunt zelfs lunchen met 'm en dan allerlei vragen stellen. Deed me meteen denken aan "The Office".

Nadat ik de Star Trek exhibition had bezocht in het Franklin (yep) museum (eigenlijk was de vaste tentoonstelling over menselijke anatomie veel boeiender dan het hele Star Trek gebeuren) kwam ik langs de fameuze Liberty Bell. Toegang was gratis, dus ik dacht: waarom niet? Binnen kwam ik tot het besef dat ik helemaal niet begrijp waar alle drukte nu over gaat. Het is een gebarsten klok. Gebarsten omdat het niet goed gegoten was. Gerepareerd en vlak na de onafhankelijkheidsoorlog opnieuw gebarsten. Gerepareerd en vervolgens omstreeks 1850 voor de laatste keer gebarsten.

Wauw. Binnen een vervelende film met authentieke Amerikaanse pompeuze muziek die de vraag stelde waarom we zo gefascineerd zijn door dit object. Ben ik dat? Daarna de vraag: waarom komen zoveel mensen erop af? Waarom bent u hier? Dat vroeg ik mezelf nu ook af. De Liberty Bell zelf stelde ook maar weinig voor. Gewoon een klok. Met een barst. En veel kleiner dan ik had verwacht. Bijna net zo'n deceptie als de Eiffel toren. Ach ja. Het kostte me niks.

It's always sunny in Philadelphia

Op de fiets door Fairmont park in Philadelphia is een ervaring. De highway langs het park is deze maand afgesloten wegens werkzaamheden, dus fietsers kunnen gewoon over de openbare weg die langs de Schuylkill rivier slingert. Na een mijl of wat is het centrum vaag in de verte nog net te zien. Dat levert zo al een aantal kodakmomenten op. Het is weer eens dertig en warm, dus ik bracht de ochtend op de fiets door en 's middags zocht ik de schaduw op. Ik draag een korte broek, normaal heb ik 365 dagen per jaar een spijkerbroek aan, dus mijn spierwitte benen dreigen te verbranden als ik langer dan een uur in de zon loop.

Het blijft hier voorlopig warm. Het stormt flink aan de oostkust. In Jersey zijn zelfs tunnelwolken (een voorbode van tornado's) gesignaleerd en dat is zeer uitzonderlijk voor dit gebied. De storm schuift ten noorden van Philadelphia weg naar de oceaan, dus ik zit hier momenteel goed. In Boston hebben ze momenteel minder geluk. Ook in North Carolina, waar ik volgende week ben, spookt het flink. Washington DC en Philadelphia hebben momenteel goed weer. Vanaf morgen wordt het echter bewolkt en de luchtvochtigheid neemt zodanig toe dat het erg vervelend dreigt te worden. Tot zover het weerbericht.

Heel Connecticut lang

"Bob bood meteen aan om mee te betalen voor de benzine, maar Joe zei niets. Uiteindelijk 'betaalde' hij met een van de vissen die we hadden gevangen. Dat is nu Joe. Hij wil altijd z'n geld in de zak houden. En als hij het alleen maar had aangeboden om, jeweetwel, mee te betalen aan de benzine? Maar nee. Hij gaf een vis. Die we net hadden gevangen. Wel, ik ben er klaar mee. Ik ben er helemaal klaar mee. Joe bekijkt het maar. Hij heeft z'n doodvonnis getekend. Het is gedaan met 'm. Met z'n... Kijk, hij had het alleen maar hoeven aanbieden. Dat is alles. Toen Bob zei: 'joh, hier is wat geld voor de benzine' had hij toch gewoon kunnen aanbieden ook mee te doen? Hij gaf alleen maar een vis. Dat is Joe. Ik ben er klaar mee. Hij heeft z'n doodvonnis getekend. Ja, z'n doodvonnis. Nee, ik overdrijf niet. Ik ben er helemaal klaar mee. Had ik dan iets moeten zeggen? 'Joe, betaal dan mee met de benzinekosten?' Dat had hij toch zelf moeten kunnen zien? Dat had hij ook wel gezien. Toen Bob het aanbood, dat was het moment. Ik ben d'r klaar mee. Doodvonnis, zeg ik je. Ja. Nee, uiteindelijk zal het er wel op uitdraaien dat ik het hem moet vertellen. Zo is het altijd. Moet ik naar 'm toegaan en zeggen: 'Joe, je kunt toch op z'n minst aanbieden mee te betalen voor de benzine?' Moet ik hem uitleggen wat manieren zijn? Daar heb ik geen behoefte aan. Maar uiteindelijk zal het er wel op uitdraaien ja. Nee, ik ben er klaar mee. Het is gedaan met 'm. Ik weet niet wat Bob denkt, maar zo denk ik erover. Zijn doodvonnis heeft 'ie zelf getekend. Betaalt 'ie met een vis. Een vis die we zelf gevangen hadden. Wat koop je daar nu voor? Maar zo is Joe. Zo is Joe."

It's the economy, stupid

Het lijkt wel of Amerikanen veel meer met de crisis (steevast verzuchtend "the economy" genoemd in plaats van "financial crisis" of iets dat meer op "onze" term lijkt) in hun maag zitten dan wij. De helft van de mensen die ik spreek is recentelijk werkloos geraakt. Een vrouw uit San Diego in Cape Cod vertelde dat ze eigenlijk weg wilden uit de woestijnstad vanwege de aanhoudende droogte (haar zoontje had nog nooit een onweersbui gezien) en haar vriendin was net haar baan kwijt geraakt. Maar dat maakt het er alleen moeilijker op, want nu was zij opeens de kostwinner en aangezien ze een goede baan had als leerlingenbegeleider op een high school (met baangarantie) was nu niet het moment om te verhuizen. Ze hadden de vakantie naar de Cape al geboekt, dus ze gingen maar. "Het is mooi voor Europeanen momenteel om op vakantie te gaan in de V.S.," zei ze "want de Euro gaat een heel eind hier." Inderdaad. Iedere keer als ik honderd dollar pin, zie ik dat er zeventig is afgeschreven op m'n rekening. Dat was de vorige keer dat ik hier was wel anders.

Toen ik een hostel wilde reserveren in Boston een nacht van tevoren, bleek er nog plaats genoeg te zijn. De eigenares van HI Mid-Cape vertelde dat de crisis HI Fenway (in Boston) hard raakt. Iedere zomer zit het er vol, maar deze maand is er plek genoeg. Het viel me al op dat het hier rustig was, maar dat zag ik, als tourist, alleen maar als "lekker rustig" niet "verontrustend leeg". Ik sprak gisteren een jongen uit Zwitserland die klaagde dat het zo leeg was. Niemand om mee te praten. Hij kwam erg veel Duitsers tegen. Hetzelfde wat de vrouw uit San Diego me vertelde. Tot nu toe ben ik nog meer Amerikanen tegengekomen dan Duitsers, maar het zijn er inderdaad veel. Het is een heel leger aan Duitse toeristen. Zou dat altijd zo zijn, of zou er een speciale reden voor zijn?

Pinchy's heengaan

Het zal wel aan mij hebben gelegen, maar het leek bijna of hij me aanstaarde met iets van beschuldiging. Of berusting in zijn wrede lot. Ik weet het niet. Na een minuut stille overpeinzing pakte ik de kraker en brak een schaar af. Het gekraak was zo bevredigend, dat ik meteen de laatste minuut vergat die de kreeft beleefd moest hebben voor 'ie het kokende water in ging. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen voor het vlees. (Of is het vis?) Dat was minder bevredigend. Morgen toch maar weer een cheeseburger. Hoe moet dat toch als ik later rijk word als ik groot ben? Afijn, het was een interessant experiment dat ik afsloot met een groot glas bourbon om de gore zeesmaak uit m'n mond te spoelen.



Dus ik huurde een fiets, ging even naar het strand, at een kreeft, banjerde wat rond de dorpjes en ik dacht: "yep, ik heb het wel zo'n beetje gehad met Cape Cod." Terug in het hostel boekte ik meteen een kamer terug in Boston en ik ga een dag eerder terug. Hoef ik ook niet zo vroeg op donderdag om de trein van elf uur uin Boston te halen. Met een vier uur durende busreis daarvoor, lijkt me dat vragen om problemen. Vooral omdat de bussen hier niet zo punctueel zijn en de Amtrak trein maar een keer per dag gaat.

Zoeken naar Eastham

De Greyhound zette me af op Main Street in Orleans. Van daaruit was het een pittige wandeling naar het hostel, zei de folder. Een deel van die wandeling ging over de highway. Helaas geen voetpad, wel een waarschuwingsbord voor automobilisten dat er voetgangers op de weg zouden lopen. Gezien de rijvaardigheden van de gemiddelde Amerikaan (ongeveer hetzelfde als ik na een paar lessen) boezemde dat niet echt veel vertrouwen in.

Het was heet. Ik zweette wat af en sjouwde m'n koffer over een grote snelweg rotonde en ik dacht alleen maar: " waar zijn we nu helemaal mee bezig?" Na de rotonde zou het nog een halve mijl zijn, maar ik wist niet eens zeker of ik de goede kant op ging. Ik vroeg iemand de weg, maar die had nog nooit van het hostel gehoord. Na ongeveer een uur door niemandsland gewandeld te hebben, vond ik Eastham én het hostel.

Rond half zes vanochtend werd de kamer gewekt door het beginliedje van de Transformers. Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam. Een paar mensen kreunden demonstratief. Opeens besefte ik dat het m'n telefoon was. Die lag in m'n rugzak op de grond en ik lag in het bovenste stapelbed. Ik heb het maar laten gaan. Kijk straks wel of het belangrijk was.

Het is nu half zeven. Hier vlakbij is een plek waar ze fietsen verhuren, dus ik ga vandaag maar een stuk de Cape op fietsen. Er loopt een fietspad over heel Cape Cod. Maar goed ook, want ik peins er niet over me op de fiets tussen de auto's hier te begeven. Waar halen die mensen hun rijbewijs?

Getallen

Net over de brug is het Massachusetts Institute of Technology, oftewel MIT. Het is een dorp op zich, zoals de meeste campussen in Noord-Amerika. Helaas is er op zondag weinig te doen. Het MIT museum is wel open en de toegang is op zondagochtend gratis. Het museum heeft een collectie aan robots en een tentoonstelling over hoe DNA werkt. Er was ook een "leer het zelf'" puzzel, maar die was niet zo moeilijk, dus vermoedelijk ben ik een stuk ouder dan de doelgroep. Uiteindelijk een t-shirt gekocht met pi erop in een heleboel getallen achter de komma. Ik ben al lang blij dat ik er drie weet. Wat je er aan hebt... Tsja...

De storm voorspelling is niet uitgekomen. Het was zelfs warm. Sammie belde en vertelde dat ze nu in Savannah was waar het 99 graden is. Ik wist niet precies hoe warm dat was, alleen dat het behoorlijk was, aangezien ik me hier al kapot zweet bij 74. Ah, 37,2 zegt de Google omzetter. En in Florida wil het momenteel zelfs in de drie cijfers lopen. Waarom ben ik niet naar Alaska gegaan?

Saint Joseph, MIA

Het meisje achter de balie verontschuldigde zich en zei dat ze nog maar een jaar in Boston woonde. Dat is waarom ze nog nooit van het St. Joseph festival had gehoord. Het meisje naast haar vulde aan dat ze haar hele leven al in de stad woonde en er ook nog nooit van had gehoord. "Dat is geen goed teken," zei ik.
"Waar heb je gehoord van dat festival?"
"Het staat op de website van de gemeente."
De twee gaven elkaar een veelzeggende blik.

Het St. Joseph festival wordt gevierd in Little Italy, maar wat er precies wordt gevierd, is me nog steeds onduidelijk. Nadat ik de stad had bekeken vanaf Bunker Hill, waar de Britten tijdens een grote slag in de onafhankelijkheidsoorlog werden bevochten en de Amerikanen verloren, toog ik naar Boston's North End om het festival te bezoeken. Festival is nogal een groot woord. Het was een afgezette straat met wat kraampjes en schiettenten. Aan het eind daarvan stond een American-Italian clichématig "Quando, Quando, Quando" te 'zingen'. Ik liet het festival voor wat het was en trok naar de haven om in de schaduw "The Informers" te lezen die ik eerder die dag had gekocht. Het was erg heet en toen ik terug kwam in het hostel had ik twee doorzichtige strepen in mijn t-shirt waar de hengsels van m'n rugtas hadden gezeten.

Vandaag regent het. Volgens de voorspelling gaat het zelfs onweren en stormen vandaag. Eens kijken of ik een museum of iets dergelijks kan vinden.

Naar Boston

"En wat is dat land?" vroeg de moeder terwijl ze Groenland aantikte met haar wijsvinger.
" Ijsland," antwoordde het kind vol trots.
"Ijsland, goed zo!"
Even dacht ik dat de moeder haar kind probeerde te stimuleren door haar altijd gelijk te geven. Maar toen ze vervolgens naar het landinsgestel als die "wieldingen" verwees en constateerde dat de vlucht 3234 kilometer was, terwijl er duidelijk "mi" achter het nummer stond, begon ik het ergste te vermoeden.
De rest van hun gesprek heb ik gemist. Nou ja, "gemist" is misschien niet de juiste woordkeus. Lang leve hoofdtelefoons. Na "Frost/Nixon", "Taken" en "Monsters vs. Aliens" probeerde ik nog een aflevering van "The Mentalist" te kijken, maar de tv's werden uitgeschakeld net voor het einde. Gelukkig zag ik nog net dat de decaan het had gedaan.

Nog een belangrijke les voor beginners als ik: na een lange vlucht is het onverstandig om een biertje te drinken bij je eten. Blijkbaar droogt het vliegtuig je behoorlijk uit, dus alcohol komt opeens hard aan. De menu-kaart in de kroeg waar ik was gaf bij kleinere gerechten de Turkey Club aan. Ik had niet zoveel honger, dus ik bestelde het broodje. Wat ik kreeg was een gigantisch bord met twee broodjes van drie lagen volgeladen met cheddar, kalkoen, sla en bacon. Lekker, maar veel te zwaar voor een vermoeide reiziger die ook nog eens lichtelijk aangeschoten is van z'n ene pint. De rest van het bord was daarnaast verzopen in zo'n halve kilo friet. Ik at de sandwiches op voor zover mogelijk en nam plichtmatig een paar frietjes. Toen de serveerster mijn bord kwam ophalen, keek ze me vol medelijden aan. Ik had niet eens de puf meer om uit te leggen waarom ik het niet op kon. Waarschijnlijk was ze daar ook niet in geïnteresseerd.

Easy as Hell

Dell Customer Support: Goedemiddag met Dell, mag ik uw servicetag?
Dinges: Ja hoor. Dat is YADAYADA.
Dell Customer Support: Okee, dat gaat om een Latitude D830?
Dinges: Klopt.
Dell Customer Support: Wat is in het kort uw probleem?
Dinges: De harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Okee, dan ga ik uw doorverbinden met een technicus. Houdt u uw gegevens alstublieft bij de hand.
Dinges: J--

Ilse de Lange zingt

Dinges: --azeker.

Ilse de Lange zingt nog steeds, af en toe onderbroken door de boodschap "wist u dat de geavanceerde tools die onze technici gebruiken ook voor u beschikbaar zijn op support.euro.dell.com?"

Dell Customer Support: Goedemiddag met Dell, mag ik uw servicetag?
Dinges: Jazeker. YADAYADA.
Dell Customer Support: Wat is uw probleem, meneer?
Dinges: Mijn harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Heeft u de diagnostics al gedraaid?
Dinges: Ja, die zegt dat mijn harde schijf defect is.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Wat is precies de melding?
Dinges: Hard disc error.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Dinges: Dus ik dacht: goh, de harde schijf is defect.
Dell Customer Support: Ja, het lijkt erop dat uw harde schijf defect is, dus we gaan u een nieuwe opsturen. Dat is voor de Latitude...?
Dinges: D830.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Ik ga even... een order aanmaken. Heeft u een momentje?
Dinges: J--

George Michael onderbreekt ons intieme gesprek.

Dinges: --azeker.

George Michael zingt nog steeds. Daarna doet Celine Dion een poging tot hetzelfde.

Dell Customer Support: Daar ben ik weer. Mag ik even uw e-mail adres?
Dinges: Ja, dat is BUHN, Bravo Uniform Hotel November @...
Dell Customer Support: Ho, wacht, wacht. Bravo...
Dinges: Ja, de letters. Vier stuks. B-U-H-N. Bravo, Uniform, Hotel, November.
Dell Customer Support: Ratelend toetsenbord
Uh-huh. D-U-H-N@...
Dinges: Nee, B-U-H-N. "B" als in Bravo.
Dell Customer Support: Heu... "B" als in... Bed?
Dinges: "B" als in Bravo, ja.
Dell Customer Support: ... Eh...
Dinges: ... Zucht. "B" als in Bed.

Een dag later arriveert een nieuwe harde schijf. De verkeerde.

Een stukje David Mitchell & Robert Webb

Gelukkig 2009

Minderheidsrapportage

Scene 2. INT. Precog chamber.

Deze week is mijn credit card gebruikt. In Spanje. Terwijl ik al in Nederland was. Mét mijn credit card. Cue bovendrijvende helderzienden. Rode bal. Gefluister: "Fraude. Fraude. Hmm, ffffraude."

Meer dan 200 euro is onterecht verwijderd van mijn dierbare, immer leeglopende rekening. Er zijn nog meer pogingen tot wederrechtelijke toe-eigening van mijn financiële middelen gedaan, maar deze zijn gelukkig niet goedgekeurd.

Ik heb direct mijn kaart geblokkeerd en een nieuwe geweigerd. Vanaf de eerste dag ben ik hier bang voor geweest. En dan noemt men me paranoïde. Ha! Eens te meer een bewijs dat een paranoïde persoon iemand is die iets meer begrijpt dan mensen die meer grip op de realiteit hebben.

Ja, denk daar maar eens over na.

Telekids komt weer bij je thuis

Tuin op je buik

"Fearing the consequences of his actions, Ned vowed to never ever again bring the dead back to life for more than a minute... until he did it again."

Op een bijzonder mooie ochtend in het idyllische plaatsje coeur d'coeurs ontdekt Ned dat hij de doden weer tot leven kan wekken. Helaas komt die gave met een buitengewoon vervelend prijskaartje. Het eerste seizoen van de ietwat bizarre serie Pushing Daisies telt helaas maar negen afleveringen in verband met de schrijversstaking. In de VS komt het vanaf september terug met 22 afleveringen. In Nederland zendt Net 5 de serie uit vanaf aanstaande dinsdag.

Pushing Daisies is van Bryan Fuller, het creatieve genie van het eveneens sprookjesachtige Wonderfalls en de wat morbide maar humoristische Dead Like Me. Zijn nieuwste project combineert de beste eigenschappen van deze twee shows en voegt iets speciaals toe. De wereld waar Ned in leeft is een vreemde combinatie van verschillende tijdperken. Je ziet bijvoorbeeld ouderwetse auto's en hypermoderne hybridewagens, zeppelins en vliegtuigen, kruideniers en megawinkels, bloemenvelden en betonblokken. Alles doet vreemd en toch bekend aan.

De serie is zeer fantasierijk vormgegeven. Vanaf de eerste aflevering dinsdag zul je meteen zien dat Pushing Daisies visueel niet te vergelijken valt met enige andere serie die we tot nu toe gezien hebben. Fuller's kenmerkende droogkomische dialogen en plotjes over de prijs van leven zitten in elke aflevering. Het acteerwerk is van Wonderfalls' Lee Pace, de realtief onbekende Anna Friel uit Engeland en Chi McBride, bekend als de directeur van Boston Public en de rijkaard die House uit z'n ziekenhuis wilde knikkeren.

Vanaf dinsdag elke week om 20.30 uur op Net 5. Hieronder een trailer die helemaal niets verklapt, maar je een idee geeft van de look van het programma.

Examenopdracht Nederlands

Lees het volgende verhaal aandachtig door. Beantwoord daarna de vragen eronder.

Paddogebruiker overleden na sprong uit raam

(Novum) - Een 18-jarige Hagenaar is vrijdagavond omgekomen nadat hij in 'zeer verwarde' toestand uit het raam was gesprongen. De politie kreeg rond 21.30 uur de melding dat hij door verkeerd gebruik van hallucinogene paddestoelen erg in de war was geraakt. Dat laat de politie zondag weten.
De man had zich in zijn woning aan de Albert Schweizerlaan opgesloten en was al uit het raam gesprongen toen de politie arriveerde. Hij werd naar een ziekenhuis gebracht, waar hij diezelfde avond aan zijn verwondingen overleed.
Toen het ambulancepersoneel de man probeerde te stabiliseren voor vervoer, explodeerde een zuurstoffles van de ambulance. Daarbij raakten twee agenten en een ambulancebroeder lichtgewond. De Arbeidsinspectie onderzoekt hoe de fles heeft kunnen exploderen.
Vorig jaar ontstond ophef over paddo's nadat een 17-jarig Frans meisje in Amsterdam was gesprongen na paddogebruik. Ook zij overleed. De Tweede Kamer werkt sindsdien aan een verbod op de paddestoelen, maar dat kon niet meer voor het zomerreces worden geregeld.

Copyright, Novum

Vraag 5 - Wat was de doodsoorzaak van de man uit het artikel?

a - Paddo's werden hem fataal.
b - De sprong uit een raam werd hem fataal.
c - Een ontploffende zuurstoffles werd hem fataal.
d - Een Frans meisje werd hem fataal.

Vraag 6

Stelling I : De man sprong door een raam en raakte gewond door de glasscherven.
Stelling II: De man sprong uit een raam op een hoger gelegen verdieping en raakte gewond door de val.

a - Alleen stelling I is juist.
b - Alleen stellling II is juist.
c - Stelling I en II zijn allebei juist.
d - Stelling I en II zijn allebei onjuist.

Vraag 7 - Het Franse meisje...

a - Werkte aan een verbod op paddo's.
b - Werkte in Amsterdam.
c - Sprong in Amsterdam.
d - Sprong van een brug.

Vraag 8 - Albert Schweizer...

a - Woonde in een laan.
b - Woonde in een ziekenhuis.
c - Bedoelde het niet zo kwaad.
d - Bedoelde u soms: Albert Schweitzer?

Vergelijking

A - "Aantal gewonde treinreizigers gehalveerd" (Bron: ANP)
B - "Gewonden door trein gehalveerd in 2007" (Bron: FOK.nl)

Wat is er mis met kop B?

Our lovely city

Net wanneer ik de laatste hand aan mijn getekende versie van deze prachtige stad leg, hoor ik op de radio dat ik in de onveiligste gemeente van Nederland woon. Volgens de misdaadmeter van het AD, dat zich baseerde op politiegegevens van 2007, is Eindhoven de onveiligste gemeente van Nederland. En passant noemt het AD dit gebied ook nog even "de provincie".

*Grom*

Toch ook goed om te melden dat het aantal delicten wél is afgenomen in 2007 en de stijging van het aantal geweldsmisdrijven is afgenomen. Jawel, de stijging is gedaald. Nou, dat is een opsteker. Waar is Batman als je hem nodig hebt?

Ik heb me ergens aan geërgerd

Baas Bea

Een klassieker van Buro Renkema. Wel zo toepasselijk deze week.

Dat is een mening (3)

Dat is een mening (2)

V: Meneer, ik ben van de NOS, mag ik u wat vragen?
A: Wel, ik moet eigenlijk nog even –
V: Vindt u dat het h-woord moet verdwijnen?
A: Eh, wel, nou, eh… Mijn buurman is van de verkeerde kant en wel, eigenlijk…
V: Ik bedoel de hypotheekrenteaftrek.
A: Oh. Ah, um, ik-eh…
V: Wat is uw mening daarover?
A: Nou, ik moet zeggen dat ik niet zoveel weet over de, eh… dat h-woord.
V: Zou het u verbazen als ik u vertel dat sinds de hypotheekrenteaftrek is ingevoerd, het land een jaarlijks een tekort op de begroting heeft van ruim tien miljard euro?
A: Oh, is dat zo?
V: Dat is zo.
A: Wel, ja. Ja, dat zou me best wel verbazen, ja.
V: En toch is het zo.
A: Wel, uhm, dat klinkt als veel geld, dus…
V: En zou het u verbazen als ik u vertel dat het aantal geconstateerde gevallen van hersentumoren bij eigenhuisbezitters sinds de invoering van de hypotheekrenteaftrek is toegenomen met acht komma drie procent?
A: Oh? Wel, ah… Um… Dat zou me wel een beetje verbazen, ja.
V: En toch is het zo.
A: Oh, nou, dat klinkt niet zo gezond.
V: Dus, dan vraag ik u nogmaals: vindt u dat de hypotheekrenteaftrek moet verdwijnen?
A: Wel, um. Ja, als het… Ik denk van… Ja. Ja, ik denk dat het tijd wordt, ja.
V: En waarom vindt u dat?
A: Wel, eh, nou, dat is gewoon mijn mening. Die hypo… hypotheker… Dat lijkt me alleen maar nadelen te hebben en, eh, wel…
V: Bent u in het bezit van een eigen huis?
A: Ja. Ja, dat is te zeggen… Ik huur een flatje in de binne—
V: En u bent tegen de hypotheekrenteaftrek?
A: Ja, ik geloof het wel. Ja.
V: Dankuwel voor uw tijd.
A: Geen, eh… Geen…
V: Mevrouw, ik ben van de NOS, mag ik u wat vragen?

Dat is een mening

Een dinercafé in Nuenen wilde tijdens valentijn de eetgelegenheid verlichten met duizend kaarsen. Wel zo romantisch, vond de eigenaar. Romantisch als je van verkoolde lijken houdt, vond de brandweer. Geen kaarsen dus. Het argument van de brandweer dat het brandgevaarlijk is om duizend kaarsen in een café aan te steken, is niet zo helder op de eigenaar overgekomen getuige deze quote uit het Eindhovens Dagblad van vandaag: "Er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in de mening van de brandweer."

Twee dingen in die zin die me aan het lachen maakten vanochtend. Als eerste de genoemde "kern van waarheid". Hoezo, kern van waarheid? Alsof het aansteken van duizend kaarsen niet noodzakelijkerwijs brandgevaarlijk is. Natuurlijk is dat brandgevaarlijk. Dat hoeft niet te betekenen dat er sowieso een brand zal uitbreken, maar het gevaar lijkt me overduidelijk aanwezig. Blijkbaar heeft de brandweer niet goed overgebracht wat er nu precies zo gevaarlijk aan is. Ik pleit in de toekomst voor een fijne powerpointpresentatie. Met plaatje van een kaars, gevolgd door een afbeelding van een omgevallen kaars en daarna een nieuwsfoto van mensen die brandend een gebouw verlaten (toch net iets leuker dan mensen die een brandend gebouw verlaten.)

Dan was er nog "de mening van de brandweer". Technisch kun je zeggen dat de brandweer een mening heeft. Ze vinden iets. Iets dat behoorlijk in de richting van feit staat. Maar wat is een feit? Sinds enkele jaren zien we een vreemd verschijnsel in Nederland. Alles is opeens iemands mening. Genocide is een mening. De evolutietheorie is een mening. Zelfs zwaartekracht is een mening waar 99,99 procent van de aardlingen het mee eens zijn. Volgens mij komen we een paar woorden te kort. We hebben nog minstens twee gradaties tussen mening en feit nodig. Die zijn er vast wel. Ik herinner me stompzinnige opdrachtjes op de middelbare school waarin we feiten van meningen moesten onderscheiden. Ik vraag me af of, als je empirisch onderzoek zou doen, middelbare scholieren steeds vaker dingen als "mening" betitelen. Mening als feit en mening als opinie zijn natuurlijk twee héél verschillende dingen. Zijn daar geen mooie termen voor?

Blauw lievelingskleur van premier

DEN HAAG – De lievelingskleur van premier Jan Peter Balkenende is blauw. Dat maakte hij gisteren bekend tijdens een spoeddebat in de Tweede Kamer. Kamerleden toonden zich opgelucht dat de kwestie eindelijk is opgehelderd.

De Volkskrant publiceerde maandag een pagina uit een klasgenotenboekje uit Balkenende’s tijd op het Christelijk Lyceum voor Zeeland. Daarin had de minister-president onder favoriete kleur “rood” gezet. Deze onthulling sloeg in als een bom in politiek Den Haag.

Balkenende zei dinsdag in een interview in NRC Handelsblad dat de lievelingskleurkwestie een privé-aangelegenheid is. Het parlement reageerde daarop verontwaardigd. Zelfs binnen de gelederen van het CDA ontstond commotie naar aanleiding van de uitspraken in de NRC.

Kamerlid Boris van der Ham (D’66) vroeg woensdag een spoeddebat aan. “Het kan toch niet zo zijn dat we in een democratie leven waarin we niet eens zeker weten of de leider van het land liever paars of groen heeft?”

“Het volk heeft recht op deze informatie, meneer de president”, aldus kamerlid Hero Brinkman van de PVV. Na een uur ontwijken van vragen van GroenLinks, PVV, VVD en D’66 gaf Balkenende eindelijk toe. “Het is blauw. Ik geef het toe, mijn lievelingskleur is blauw”, zei de premier waarna hij in tranen uitbarstte.

De SP diende daarna een motie van treurnis in. “Dat het zo lang moest duren voor het hoge woord eruit was, is een slechte zaak voor Nederland, voor de democratie én voor ons vertrouwen in de politiek”, vond SP’er Jan Marijnissen.

Tekeningetje

Deze week getekend en gekleurd met m'n glorieuze nieuwe aanwinst. Het is een portret van iemand die me heel dierbaar is. Ikzelf.

1. De penversie



2. Ingekleurd



3. Ingekleurd en anders belicht om de accenten wat te benadrukken.

Shields Up

Twee weken geleden kocht ik een digitale pen. Zo kan ik m'n flauwe tekeningetjes een stuk gemakkelijker inkleuren, want een schaduwrand tekenen met de muis is frustrerend lastig. Na installatie bleek ik echter nog steeds geen strakke lijnen te kunnen trekken, omdat de cursor bibberde. Na wat ICT-achtige tests kwam ik erachter dat de monitor de schuldige was. Voor de techneuten onder ons: de refreshrate van 60 Mhz stoorde de elektronische spanning op het tekenveld, waardoor het apparaat last kreeg van interferentie.

Het advies van de fabrikant: verander de refreshrate. Helaas kan dat niet. Mijn superdeluxe 22" TFT staat op 1680x1050 omdat een lagere resolutie lelijk beeld oplevert. Bij deze native resolutie kan ik alleen voor zestig megahertz kiezen. Helaas pindakaas. Tot zover de technobabbel. Ik had een aantal opties:

a) terug naar een ouderwetse monitor

b) een lage resolutie kiezen

c) een ander tekentablet aanschaffen

Ik koos voor mijn zelfbedachte oplossing "d". Tadaah:

Mooi is anders, maar mijn kartonnen schild met een laag aluminiumfolie er overheen gespannen werkt als een trein. De folie reflecteert de straling van de monitor en mijn cursor bibbert niet meer. Hahaa! Misschien moet ik patent aanvragen.

Eric, we hardly knew ye

Ter uwer vermaak een ingezonden brief uit de Sp!ts van vrijdag 19 oktober. De schrijver ervan heeft ongetwijfeld een groot gevoel voor humor. Dat, of hij is mild psychotisch en lijdt tevens aan megalomane episodes. Het foutieve gebruik van bijzinnen en incoherente structuur wijst overigens op het tweede scenario.

Ik stop met het insturen van reacties. Ik lees steeds minder kranten en kijk niet meer naar het journaal, er is namelijk geen nieuws meer. Alles wat de toekomst zal brengen, is allang bepaald door een select gezelschap dat alle touwtjes in handen heeft, alles draait alleen nog maar om geld en wereldheerschappij. En wij staan aan de voet van de berg te schreeuwen dat we het er niet mee eens zijn, tevergeefs. Dus ik heb geen zin meer om met jullie in discussie te gaan over triviale zaken. Jullie luisteren toch niet. Het is grappig hoeveel tijd de mensen besteden aan het bestrijden van de duivel; als ze net zoveel energie zouden besteden aan het liefhebben van elkaar, zou de duivel nooit meer ter sprake komen.
Eric D.

(Achternaam weggelaten i.v.m. het beleid op achternamen op dit blog.)

108

De eerste strip die ik sinds 2005 heb gemaakt. En uiteraard gaat 'ie over TV. Ik heb nog steeds niet uitgevogeld hoe ik ze in een goed formaat publiceer. Blogger heeft irritante beperkingen wat dat betreft. Dus Tinypic heeft wederom deze afbeelding gehost, wat betekent dat dit over een paar maanden niet meer te zien is.

Ik zal eens een e-mailtje naar Blogger sturen over dat afbeeldingsgrootteprobleem.

Nog niet wakker

Zoals iedere werkdag de afgelopen weken, spitte ik vandaag de kranten en nieuwssites door op zoek naar een geschikt onderwerp voor een Follow-up (of Flupje, zoals we dat plegen te noemen.) Ik ben eigenlijk aan het werk over een verhaal over vermiste kinderen, maar mijn oog viel op het bericht dat ouderen meer drinken. Nou ben ik waarschijnlijk nog niet helemaal wakker, want ik begrijp niks van de volgende zin:

"Vrouwen blijken meer te drinken dan hun mannelijke leeftijdsgenoten: bijna een op de drie 55-plussers die hulp zoekt is een vrouw." (Bron: NU.nl)

Dan dringt zich de vraag op: welk geslacht hebben die andere twee dan? Mijn conclusie is dat vooral androgyne 55-plussers last hebben van alcoholisme. Ik zal wel iets over het hoofd zien. Maar ik heb het bericht nu twee keer gelezen en ik snap het nog steeds niet.

Ex-papegaai

Vandaag las ik in NRC next een lang verhaal over papegaai Alex. Jeweetwel, 's werelds slimste papegaai. Wat me opviel was de term "ex-papegaai" in de eerste zin. Een verwijzing naar Monty Python zou in een gemiddelde krant waarschijnlijk door een eindredacteur naar de prullenbak zijn verwezen. Maar niet in de NRC next. Ik vond het een prachtige zin. Wilde ik even delen. En, oh ja, natuurlijk de bewuste sketch:



"This parrot is no more! It has ceased to be! It's expired and gone to meet its maker! This is a late parrot. It's a stiff! Bereft of life, it rests in peace! If you hadn't nailed it to the perch it would be pushing up the daisies! Its run down the curtain and joined the choir invisibile! This is an ex-parrot!"

Lege dag

Weer niet veel geproduceerd. Zat wat te emmeren op verschillende invalshoeken op een verhaal over Ubuntu. Wat eigenlijk al een slaapverwekkend gegeven op zich is, maar niettemin vind ik van mezelf dat ik er een interessant en bovenal begrijpelijk artikel van zou moeten kunnen maken.

Ja. Zou. Moeten. Kunnen.

Morgen maar eens de ANP agenda opnemen in Tilburg. Dat wilde ik eigenlijk maandag pas doen, maar gezien het lage productieniveau tot nu toe deze week, is het tijd voor meer drastische maatregelen. Ik heb trouwens nog helemaal geen agenda-nieuws gedaan, dus dat mag ook best eens een keer. In het kader van "een gevarieerd pakket" afleveren.

Audities

Weer eens een paar joetjoeb filmpjes. Deze keer van de Britse X-Factor audities. Mensen die erg veel last hebben van plaatsvervangende schaamte kunnen beter niet kijken. Ze gaan van kwaad naar erger.

Hier krijgen de ouders er ook nog eens van langs als ze verhaal komen halen.



De volgende is gênant op zoveel niveaus.



Ze zijn opeens zo aardig dat ik er zenuwachtig van word.



Eigenlijk zijn ze allemaal leuk. (Ga maar even lekker een uurtje youtuben.) Nog ééntje dan. Deze heeft zo'n grappige kop als ze wordt afgewezen.

Zoeken naar nieuws (6)

Met nieuwe energie ging ik vanochtend weer aan de slag. Tot alles weer begon te draaien en ik misselijk werd. Ik kroop toch maar achter de computer en tikte een een nieuwe invalshoek bij een van m'n ideeën van vorige week. Eindelijk een goed idee voor een langer artikel. Het verhaal is eind oktober actueel, dus ik heb wat tijd om fatsoenlijke bronnen te spreken.

Ik zag een nieuwe lead langskruipen toen ik me stond te douchen. Vreemd hoe momenten van inspiratie altijd komen onder de douche of op de WC. Wellicht heb ik tegeltjes en een wastafel nodig op m'n kamer.

Misschien kan ik trouwens nog een "hoe maak ik een pompoenlantaarn" verhaaltje maken voor Halloween. Zeg maar 350 woorden en de foto's die ik vorig jaar op m'n blog zette erbij. Dat is toch wel een leuk servicebericht waard in het kader van burgerjournalistiek?

Of misschien ben ik nu echt aan het ijlen geslagen...

Zoeken naar nieuws (5)

Slecht weer leidt tot meer snoepen. Dat stond vanochtend in de NRC next. Dus ik gelijk op zoek naar oorzaken. Volgens het bericht zorgt snoep voor troost in barre tijden. Een voedingsdeskundige in Wageningen vertelde me dat het eerder logisch was dat kinderen meer binnen blijven bij slecht weer en dan meer om snoep zeuren. Hmm.

De universiteiten blijken op vrijdag vrijwel verlaten. Het was echt hard zoeken naar een professor die me iets kon vertellen. Het voedingscentrum zette me zo lang in de wacht dat ik uiteindelijk maar ophing. En de GGD was ook praktisch leeg. Ik heb overal uitgelegd dat ik niet kon wachten wegens een deadline en dan gaan mensen wel meteen meer hun best doen. Meestal vragen ze me de vragen in een mailtje te zetten, maar daar ga ik nooit op in. Ik hou niet van mail-gesprekken, omdat ze zo weinig opleveren.

Vanmiddag ga ik een paar snoepwinkels langs. Kijken of zij iets gemerkt hebben. Misschien wat mensen op straat vragen. Vast wel een aardig berichtje voor in een regionale krant. Ach, het houdt me van de straat. Of nee, eigenlijk niet. Juist andersom. Het haalt me voor m'n computer vandaan.



CANDY! "But where are the pictures? You can't read without pictures! Forget it... Send in more planes!"

UPDATE: Het radionieuws van 13.00 uur maaide het gras volledig voor m'n voeten weg met exact dezelfde invalshoek en uitvoering. In plaats van ruimte te geven aan paranoïde waangedachten over mensen die m'n blog lezen heb ik besloten dat m'n idee zo onorigineel was dat iedereen er nu mee bezig is. Dus ik heb een andere invalshoek bedacht. Maar ik ga eerst even rondbellen en schrijven en dán ga ik er meer over vertellen.

Zoeken naar nieuws (4)

Diverse ideeën over verhalen die in oktober en november relevant worden, zijn vandaag de revue gepasseerd. Maar de meeste heb ik bij voorbaat al afgeschreven. Leif Eriksson Day bijvoorbeeld. Of het 50-jarig jubileum van de Avro Arrow en diens roemloze ondergang. Dat zijn dingen die voor een tijdschrift misschien nog wel iets kunnen zijn, maar voor een krant is het allemaal drie keer niks.

Ik heb nu zo'n vijf á zes ideeën voor langere artikelen, maar het zou zomaar kunnen dat er uiteindelijk maar drie overblijven. Zo heb ik het Jip en Janneke verhaal maar alvast laten vallen. Dat zou vandaag af moeten zijn (morgen verscheen de laatste een halve eeuw geleden in Het Parool) en ik heb nu alleen maar een stukje die de vraag stelt of Jip en Janneke nog bestaansrecht hebben vandaag de dag. Zou leuk zijn geweest als ik wat meer tijd had en me ook écht kon verdiepen in biografieën en interviews met verschillende literatuurdeskundigen.

Vandaag heb ik grotendeels doorgebracht met het zoeken naar een uiterst onvindbaar persoon. Ik heb mails gestuurd naar verschillende e-mail adressen, maar ik heb haar telefoonnummer niet kunnen vinden. Erg vervelend. Ik heb een lijst van zo'n tien mensen met dezelfde naam in Amsterdam, dus plan B is dat ik ze morgen allemaal ga langsbellen.

Ondertussen hou ik maar steeds het nieuws bij. Je weet maar nooit of er opeens iets héél belangrijks gebeurt. Ik ben voornemens ten minste één keer per week een flupje te schrijven van iets dat vandaag gebeurt en morgen de krant in moet. Net als dat artikeltje over de OV-chip. Ach, dat gaat wel lukken. Nu de langere verhalen nog. Tekening van vandaag betreft iets dat vandaag in het nieuws was. Ik ga verder niet uitleggen wát, want dat doet afbreuk aan het flauwe tekeningetje.

Zoeken naar nieuws (3)

Het regent klachten over de nieuwe OV-chipkaart die in Rotterdam getest wordt, dus dat was wel een berichtje waard. Ik schreef - na me te hebben ingelezen en ROVER en het ministerie van V&W eindelijk gesproken te hebben - een bericht van 450 woorden. De kern: "overheid houdt vast aan snelle invoering OV-chip." Dat bijna-nieuws is me geen 450 woorden waard. Ik heb het daarom weten in te korten naar 300. Loopt nog lekkerder ook nog.

Het is een begin, zullen we maar zeggen. Geen sterk begin, maar het is er. Ik heb die professor ook nog gesproken over Jip en Janneke. Hij vond dat de kinders hun beste tijd wel gehad hebben. Meteen maar lekker gequoot. Maar nu heb ik het gevoel dat ik meer nodig heb. Iets van wederhoor, het liefst: "welnee, Jip en Janneke zijn universeel ende waarachtig." De deadline hiervoor is donderdagavond, want vrijdag verwacht ik dat in ieder geval Het Parool er een stukje aan wijdt. Het is dan vijftig jaar geleden dat de laatste J&J verscheen.

Geen tekening vandaag. Het is namelijk nu al half elf en het is daarmee al ver na mijn gebruikelijke bedtijd. Ik word oud...

Zoeken naar nieuws (2)

Nog voor acht uur was ik bij de benzinepomp, maar ze hadden alleen nog maar De Telegraaf. Dus vandaag meteen de bon voor een zes weken abo op NRC next op de bus gedaan. 's Ochtends meteen op zoek gegaan naar nieuws.

Even gedacht over een achtergrond bij die mogelijke wet tegen dierenseks. Men neme een ranzige site, vindt via de SIDN de eigenaar ervan en vragen stellen maar. Niet gedaan, want al die IP adressen worden gelogd en ik vond het toch niet kies om bizarre sekssites op het adres van mammie te registreren. Daarna heb ik gedacht over een artikeltje over Moeder Teresa. Die is woensdag precies tien jaar geleden van dit bestaan verdwenen. Toch maar niet gedaan, want invalshoek "wie is de nieuwe Teresa" is al vaker gedaan.

Ik schreef rond tienen een artikel over Jip en Janneke. Annie en Fiep leverden deze week vijftig jaar geleden hun laatste Jip en Janneke af. Stond destijds in het Parool. Maar bij het Parool hadden ze last van vroegtijdige dementie. Hema maar niet gebeld, want: verveldende PR-praat levert me allergische reacties op. Gepoogd contact op te nemen met hoogleraar kinderliteratuur in Nijmegen, maar die hing gelijk op. Ik stel me zo voor dat hij even geen tijd had. Dus ik bel morgen weer terug.

Het is een vrij slap verhaaltje. Oh, het is best redelijk geschreven, maar de nieuwswaarde is rond de drie procent. Er zal toch wel een betere invalshoek bestaan dan "Jip en Janneke bestaan nog steeds - hoezee"? Dus toen bezig geweest met de zaak tegen Marcel T. Maar die is voor onbepaalde tijd aangehouden. Dus geen rechtbankverslag, maar wie weet is er nog wel wat mee te doen in de nabije toekomst. Morgen ga ik proberen Jip en Janneke wat op te sexen, zoals de Britten dat zo mooi noemen.

Verder de hele dag op nieuwssites gezeten en me geërgerd aan de bellers van Stand.nl op Radio 1. Even voor drie uur was ik het zat en maakte ik een flauw tekeningetje dat ik even op dit blog wilde knallen. Bij dezen.

Alvast aan het zoeken naar nieuws

Maandag begint het afstuderen weer. Deze keer gaat het beter, sneller en hopelijk foutlozer worden. Dat betekent minder dan een drie-spelfouten-op-twee-zinnen-ration. Mijn nieuwe theorie is dat ik onbewust nog helemaal niet wilde afstuderen de vorige keer. Deze theorie wordt door zeventig procent van de Nederlanders geloofwaardiger gevonden dan de "Dinges was gewoon ouderwets lui" theorie.

Nieuws. Nieuws. Hmm. Ik kijk steeds naar een leeg blaadje papier. Voor de afleiding speel ik met een honkbal en tik ik met mijn pen op mijn notitieblok. Dat is een eeuwenoud journalisten- schuine-streep-schrijvers ritueel om inspiratie op te doen. Sommige mensen geloven dat het de oergeest Journalismus Superior oproept, ikzelf denk dat het te maken heeft met linkerhersenhelftcommunicatie tot de motorcortex. Maar alleen als je rechtshandig bent, natuurlijk. Bij linkshandigen werkt het pentikken niet.

Nieuwsnieuwsnieuws. Heeft iemand misschien een lokroep voor nieuwswaardige gebeurtenissen? Ik twijfel nog tussen The Tick's "SPOOOOON!" en het meer hedendaagse "pas op, hij heeft een bom!" Ik denk dat de tweede lokroep, vooral wanneer hij juist getimed is in een druk bankfiliaal, wel eens nieuws kan opleveren. In ieder geval voor een leuk bericht op pagina 7 met een kop die begint: "Verwarde man (27)"...

Nu nog een stripje. Deze hoort eigenlijk thuis in een serie over de redactrice die een pilot voor een comedyserie schrijft, maar de meeste daarvan zijn nogal grof en de rest is saai. En deze heeft daadwerkelijk een paar mensen aan het lachen gebracht en dat gebeurt me niet zo vaak meer.