Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf. Vrij recent ben ik tot de conclusie gekomen dat ik behoorlijk arrogant ben geworden. Wanneer dat precies gebeurd is, is me een raadsel. Maar ergens op de weg van onzekerheid naar zelfvertrouwen moet het gebeurd zijn. Iemand zei me vorig week dat ik vaak dingen meldt als "dit is zo." Geen ruimte voor compromis of nuance dus, maar enkel mijn waarheid. Dat is heel erg Christelijk van mezelf: Mijn Waarheid is automatisch De Enige Waarheid.
Afijn, laat ik eens wat concreter zijn. Ik heb een scriptie geschreven over deskundigen in de media. (Erg saai overigens.) Maar ik maakte in dit verhaal allerlei arrogante beweringen over de gemakzucht van journalisten. Zonder deze overigens fatsoenlijk te onderbouwen, dus mijn docenten hadden volkomen gelijk toen ze me terugstuurden naar de tekstverwerker om het wat te verbeteren. Ik vind vaak dat een journalist De Waarheid zelf bouwt. "De Waarheid is wat ik vind en daar zoek ik corresponderende informatie bij." Zoiets. Dissonante informatie laten we buiten beschouwing. Dit is Mijn Waarheid. En omdat ik niet genoeg onderbouwd heb, zoek ik beweringen die Mijn Waarheid onderbouwen. Alles dat niet strookt met mijn specifieke mening, is dus niet interessant. Afwijkende beweringen laat ik buiten beschouwing en zo maak ik een onderbouwing van Mijn Waarheid. Dat is mijn ononderbouwde theorie.
"Adding more names and quatations as mutually determining facts, the newsworkers may achieve distance from the story by getting others to express desired opions."
Dat schrijft Gaye Tuchman in zijn boek Making News. Hoe prachtig is het dat deze zin, die juist probeert uit te leggen dat journalisten een Gebouwde Waarheid hanteren, nou precies Mijn Waarheid onderbouwt? Heb ik dubbel gelijk gekregen. Soms word ik erg zenuwachtig van mezelf.
