Het weer: 9°C, overcast
Vierentwintig uur later ergerde ik me nog altijd aan het sleutel-incident. Ik kon de slaap niet vatten gisteravond, want ik slaap slecht als ik maar blijf malen over kleine onrechtvaardigheden. Ik keek een TV programma waarin iemand zei: "showing up is half te battle." Ik zag dat als een omen en vandaag nam ik me voor naar Housing Services te gaan om te klagen.
Na wat klassiek ontwijkend gedrag ben ik er toch maar op afgegaan. Bij Housing Services begon ik niet meteen over de rekening, maar vertelde ik beleefd dat ik een klacht wilde indienen. De vrouw achter de balie leek te schrikken, misschien hoorde ze dat niet zo vaak. Ik legde het hele gênante verhaal van gisteren uit en meldde dat ik niet voornemens was de rekening te betalen, maar die wilde aanvechten. Ze hoorde me aan en vertelde me dat in m'n contract stond dat ik te allen tijde m'n sleutels diende bij me te dragen. "Waar dan precies?" vroeg ik. Dat wist ze niet, maar het sond in het contract van de schoonmakers en personeel dat ze een deur altijd op slot dienden te draaien. Dat noemde ik "authoritarianism" en dat stond bovendien niet in mijn contract. Omdat ik in Marchand woonde moest ik m'n rekening niet bij Housing Services aanvechten, maar bij m'n specifieke Housing Officer in 90 U.
Doorverwezen toog ik naar het International Office om te vragen wie dat dan wel mocht zijn, mijn Marchand Housing Officer. Dat wisten ze daar ook niet. Ze verwezen me door naar het International House in het University Centre. Ik daarheen, maar dat centrum was alvast gesloten. Dan maar direct naar 90 U. Daar zag ik nogal tegenop, want dat was dus de receptie en ongewtijfeld dezelfde dame die ik een dag eerder verbaal had aangevallen over de telefoon. Even kwam het in me op het gewoon te laten zitten. Ik moet daar namelijk iedere dag langs om mezelf binnen te laten en ik wilde liever niet dat ze een gezicht bij die scheldkannonade konden plaatsen. Ik ben vrij laf met dat soort dingen.
Toch heb ik het maar wel gedaan. De vrouw achter de receptie zuchtte diep na het aanhoren van m'n verhaal. "Wij voeren alleen maar het beleid van Housing Services uit, dus je moet terug naar Housing Services." Ik ergerde me enigszins, dus ik bleef staan waar ik stond en legde uit dat ik daar net geweest was maar dat zij me naar 90 U hadden verwezen. Ze ging de manager halen.
De manager legde uit dat mijn contract stelde dat ik verantwoordelijk was voor m'n sleutels en dat ze daarom niets konden doen. Ik haalde het contract uit m'n tas en vroeg ze me aan te wijzen waar dat dan stond. "Ik zal even de specifieke sectie aanwijzen," antwoordde hij. Ik had al alle relevante secties doorgenomen en met aan marker aangegeven. Onder “Right of Entry” stond wel dat personeel altijd toegang heeft tot m’n kamer en dat ik alleen hoef ingelicht te worden als ik te vinden ben, maar er staat niets over het meenemen van m’n sleutels in.
Het contract stelt wel dat ik verantwoordelijk ben voor m’n sleutels, dus de manager bracht dat als argument aan. Ik zei dat ik inderdaad verantwoordelijk ben en als ik m’n deur openhoud is dat mijn probleem. Het contract stelt namelijk ook dat de universiteit niet verantwoordelijk is voor de spullen in m’n kamer. De manager besloot dat het contract inderdaad een beetje “ambiguous” was en dat ik daarom de tien dollar voor deze ene keer niet hoefde te betalen. En ze namen de rekening in. De manager verdween in z’n hokje en na een paar seconden riep hij de receptioniste. Die rolde met haar ogen. “Sorry about this,” zei ik nog, wetend dat ze er elke dag zit als ik langs de balie moet om me met m’n elektronische kaart naar binnen te laten.
Ik nam me voor toch maar m’n sleutels mee te nemen overal naartoe voortaan, want een tweede keer zou me dit niet lukken. Ook al is en blijft het een bizar principe. En aangezien ze m’n punten niet verwerken als ik nog boetes heb open staan, is dat een risico dat ik liever maar niet neem. Zelfs niet voor het principe.
