De figuur Dexter Morgan werd bedacht door auteur Jeff Lindsay. Hij schreef de roman "Darkly Dreaming Dexter" in 2004 en het vervolg "Dearly Devoted Dexter" in 2005. Allebei gaan ze over de man die bij gebrek aan geweten de "code van Harry" volgt. Hij vermoordt enkel mensen die het verdienen: moordenaars die weer vrijkomen, die nooit gepakt zijn, of door de mazen van de wet glippen. Het helpt dat hij zelf bij de politie als forensisch analist werkt, zodat hij een hoge mate van toegang heeft tot dossiers en de bijbehorende snoodaards. Een idee dat meestal eindigt in pulp-fictie heeft Lindsay uitgewerkt tot literaire thrillers met een donker humoristisch randje. De beschrijvingen en beschouwingen van Dexter zijn bij tijd en wijle hilarisch.
In 2006 werd de TV serie "Dexter" gelanceerd. Het begon met een bescheiden publiek zo'n twaalf weken geleden en is in de tussentijd uitgegroeid tot een door critici en kijkers goed gewaardeerde serie. De kijkeraantallen zijn inmiddels verdubbeld, maar om nu van een hitserie te spreken is overdreven. Dat heeft misschien te maken met het feit dat het op betaalzender Showtime vertoond wordt. In de serie wordt de arme Dexter gestalkt door een (andere) seriemoordenaar die duidelijk laat merken dat hij weet van Dexter's hobby. Dexter werkt als bloedpatroon-analist bij de politie van Miami en krijgt zodoende het werk van deze Ice Truck Killer steeds van dichtbij te zien. In de eerste aflevering laat de moordenaar al cryptische boodschappen bij Dexter thuis achter en gaandeweg komt Dexter er achter dat alle moorden van deze Ice Truck Killer te maken hebben met zijn eigen verleden.
Meestal is het boek beter, maar de serie is wel net zo boeiend. Ik had erg hoge verwachtingen van de televisieserie die bijna niet waar gemaakt konden worden. Maar na een paar afleveringen was ik om. De sfeer is goed, de voice-over van Michael C. Hall past perfect bij de ironische toon van Dexter, de rol van Jennifer Carpenter als Deb is geweldig en de flashbacks tonen een verbazingwekkend sympathieke James Remar als Dexter's voorbeeld en vaderfiguur Harry Morgan. De muziek is goed gekozen. Het is luchtige muziek met duistere trekjes. Rolfe Kent schreef een passend thema-nummer en de beelden erbij - uitvergrotingen van Dexter die door een ochtendritueel gaat; het maken van een ontbijt heeft er nog nooit zo suggestief moorddadig uitgezien - brachten me elke week weer aan het grinniken.
Na twaalf afleveringen is het voorlopig voorbij. Het tweede seizoen begint pas aan het eind van de zomer van 2007. Degene die het boek gelezen hebben worden trouwens nog verrast, want ook al is het eerste seizoen gebaseerd op de roman "Darkly Dreaming Dexter", op een paar punten wijkt het verhaal van de serie behoorlijk af van het boek. Ik schrok zelfs van een paar ingrijpende wijzigingen, maar ben er best tevreden over. Dit kan wel eens een klassieker worden. Ik kijk wat dat betreft uit naar september 2007.
