Het volgende verhaal kan schokkend zijn voor jonge lezers.
Al een tijdje leef ik behoorlijk minimalistisch in het immer prachtige Malvert. Voor de oningewijde lezers: dit is het stukje Nijmegen waarvan Nijmegen liever doet alsof het niet bestaat. Het kost zelfs een extra strip om er vanuit het centrum te geraken met de bus. Alsof het nog niet genoeg straf is om over de brug te wonen. Daar, tussen de kogelgaten, de constante wietlucht en de mekkerende geiten (ik heb ook geen idee) heb ik een vrij aardig plekje gevonden. Al zeg ik het zelf. Maar het wordt tijd om de boel eens bewoonbaar te laten lijken. Het ziet er nog steeds uit alsof de bewoner aan het verhuizen is. Of geen geld heeft. Of altijd op stap is. Of toch liever dakloos is. Dus na drie maanden is mijn oog gevallen op een bank. Een goedkope bank. Blauw. Van de IKEA. Dus ik wilde de bank in mijn online winkelwagentje zetten en...
Geen winkelwagentje. Ah, zij noemen dat blijkbaar "verlanglijstje". Dat zal wel iets Zweeds zijn, dacht ik als de rasoptimist die ik ben. Maar neen. Na het inschrijvingsproces bleek dat de IKEA niet beschikt over zoiets hypermoderns als een webshop. Geen online winkel. Geen check-out. Geen Ideal of PayPal. Nullen, geen enen. Enzovoorts. Niets dan leegte... Ik deed wat ieder rationeel persoon in deze situatie zou doen. Ik keek of ik niet per ongeluk was teruggereisd naar het pregoogloïde tijdperk, waarin Dinosauriërs en Nina Brinken de wereld onveilig maakten. Dat gebeurt mensen wel eens vaker - dit zie ik regelmatig op realistische documentaires op SyFy. Maar nee, nee, het is niet opeens 1998. IKEA heeft gewoon geen webshop.
En je weet wat dit betekent. Dit betekent dat die Zweden verwachten dat ik - ik - afreis naar metropool Duiven (daar Nijmegen gezegend IKEAloos is) en tussen de krijsende kinderen, hyperactieve huismoeders en verveelde vaders op zoek moet gaan naar die ene bank. Die goedkope. Blauwe. Om te zeggen: "Die daar. Die goedkope. Blauwe. Stuur maar naar Malvert. Doei." Om vervolgens thuis te wachten tot de postbode mijn bank door de brievenbus komt proppen. Maar er is hoop. Misschien is het tóch 1998 en weet het universum - of IKEA - het gewoon nog niet.
