Ik had een idee, misschien de kwalijke invloed van allerlei boeken over de natuur, dat het rustig is in de bergen. Maar er is altijd geluid.
Overdag zijn het de krekels. En een beest dat krekel-achtig is, maar ik kan er geen vertaling van vinden. Misschien is het zo'n insect dat je alleen hier vindt. (Zo is er een mug die een ongeneeslijke hersenvliesontsteking overbrengt die slachtoffers niet overleven, of in zo'n staat achterlaat dat je liever niet had willen overleven. Gelukkig erg zeldzaam, maar ik moet het maar in m'n achterhoofd houden voor het geval ik een rare ziekte ontwikkel in Nederland. Hoe vaak heb ik zoiets wel niet gezien op TV en dat de patient dan vergeten is dat 'ie in een tropisch gebied is geweest. "Does Florida count?" en dan zo'n geergerde "you moron" van House.) Deze krekelsoort trekt iedere zeven jaar door deze streek en produceert een vreemd metalig gekraak dat, wanneer je er een paar duizend tegelijk hoort, schijnbaar nogal angstaanjagend klinkt. Sammie vergelijkt het met het geluid dat de Langoliers maken in die Stephen King verfilming. Dit is niet een van die zeven jaar, dus het zal me bespaard blijven.
Ik zat op de veranda te lezen toen ik plotseling een zwaar zoemend geluid hoorde. "Mutante muggen," schoot het door me heen en ik stond meteen op om ze van me af te slaan, mocht dat nodig blijken. Het bleek een kolibrie. Die zitten hier veel en ze produceren een insectachtig geluid. Voor mij zien ze er heel exotisch uit - de manier waarop ze in de lucht stilstaan voor een met siroop gevulde beker en die tuiten in plaats van snavels - maar voor de bergbewoners zijn ze net als merels thuis. Sammie en Jim waren aangenaam verrast door mijn enthousiasme toen ik buiten adem vertelde dat ik een kolibrie had gezien op de veranda. Blijkbaar zijn het agressieve beesten. Altijd aan het vechten met elkaar, hun territorium aan het verdedigen.
's Avonds kan ik niet slapen met het raam open. Het geluid van zoveel krekels is overweldigend. Ik dacht dat het op het platteland van Groningen lawaaierig was, maar dit is gewoon bizar. In de loop van de nacht beginnen vervolgens ook nog eens de coyotes te loeien. Alweer zo'n geluid dat ik niet herkende en daardoor exotisch en angstaanjagend klinkt. Ook de hond, Bilo, is niet dol op coyotes en begon zenuwachtig op en neer te lopen door het huis. Dat vulde me nu niet echt met vertrouwen. Volgens Sammie lopen ze soms zelfs de veranda op. "Makkelijk af te schrikken?" vroeg ze. "Ik zou het niet weten. Ik heb het nog nooit durven uitproberen."
Yep, 's nachts gaat het raam dicht en dan mis ik het kalmerende geruis van auto's in de nabije afstand.
