Het meisje achter de balie verontschuldigde zich en zei dat ze nog maar een jaar in Boston woonde. Dat is waarom ze nog nooit van het St. Joseph festival had gehoord. Het meisje naast haar vulde aan dat ze haar hele leven al in de stad woonde en er ook nog nooit van had gehoord. "Dat is geen goed teken," zei ik.
"Waar heb je gehoord van dat festival?"
"Het staat op de website van de gemeente."
De twee gaven elkaar een veelzeggende blik.
Het St. Joseph festival wordt gevierd in Little Italy, maar wat er precies wordt gevierd, is me nog steeds onduidelijk. Nadat ik de stad had bekeken vanaf Bunker Hill, waar de Britten tijdens een grote slag in de onafhankelijkheidsoorlog werden bevochten en de Amerikanen verloren, toog ik naar Boston's North End om het festival te bezoeken. Festival is nogal een groot woord. Het was een afgezette straat met wat kraampjes en schiettenten. Aan het eind daarvan stond een American-Italian clichématig "Quando, Quando, Quando" te 'zingen'. Ik liet het festival voor wat het was en trok naar de haven om in de schaduw "The Informers" te lezen die ik eerder die dag had gekocht. Het was erg heet en toen ik terug kwam in het hostel had ik twee doorzichtige strepen in mijn t-shirt waar de hengsels van m'n rugtas hadden gezeten.
Vandaag regent het. Volgens de voorspelling gaat het zelfs onweren en stormen vandaag. Eens kijken of ik een museum of iets dergelijks kan vinden.
