Het zal wel aan mij hebben gelegen, maar het leek bijna of hij me aanstaarde met iets van beschuldiging. Of berusting in zijn wrede lot. Ik weet het niet. Na een minuut stille overpeinzing pakte ik de kraker en brak een schaar af. Het gekraak was zo bevredigend, dat ik meteen de laatste minuut vergat die de kreeft beleefd moest hebben voor 'ie het kokende water in ging. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen voor het vlees. (Of is het vis?) Dat was minder bevredigend. Morgen toch maar weer een cheeseburger. Hoe moet dat toch als ik later rijk word als ik groot ben? Afijn, het was een interessant experiment dat ik afsloot met een groot glas bourbon om de gore zeesmaak uit m'n mond te spoelen.
Dus ik huurde een fiets, ging even naar het strand, at een kreeft, banjerde wat rond de dorpjes en ik dacht: "yep, ik heb het wel zo'n beetje gehad met Cape Cod." Terug in het hostel boekte ik meteen een kamer terug in Boston en ik ga een dag eerder terug. Hoef ik ook niet zo vroeg op donderdag om de trein van elf uur uin Boston te halen. Met een vier uur durende busreis daarvoor, lijkt me dat vragen om problemen. Vooral omdat de bussen hier niet zo punctueel zijn en de Amtrak trein maar een keer per dag gaat.
