"En wat is dat land?" vroeg de moeder terwijl ze Groenland aantikte met haar wijsvinger.
" Ijsland," antwoordde het kind vol trots.
"Ijsland, goed zo!"
Even dacht ik dat de moeder haar kind probeerde te stimuleren door haar altijd gelijk te geven. Maar toen ze vervolgens naar het landinsgestel als die "wieldingen" verwees en constateerde dat de vlucht 3234 kilometer was, terwijl er duidelijk "mi" achter het nummer stond, begon ik het ergste te vermoeden.
De rest van hun gesprek heb ik gemist. Nou ja, "gemist" is misschien niet de juiste woordkeus. Lang leve hoofdtelefoons. Na "Frost/Nixon", "Taken" en "Monsters vs. Aliens" probeerde ik nog een aflevering van "The Mentalist" te kijken, maar de tv's werden uitgeschakeld net voor het einde. Gelukkig zag ik nog net dat de decaan het had gedaan.
Nog een belangrijke les voor beginners als ik: na een lange vlucht is het onverstandig om een biertje te drinken bij je eten. Blijkbaar droogt het vliegtuig je behoorlijk uit, dus alcohol komt opeens hard aan. De menu-kaart in de kroeg waar ik was gaf bij kleinere gerechten de Turkey Club aan. Ik had niet zoveel honger, dus ik bestelde het broodje. Wat ik kreeg was een gigantisch bord met twee broodjes van drie lagen volgeladen met cheddar, kalkoen, sla en bacon. Lekker, maar veel te zwaar voor een vermoeide reiziger die ook nog eens lichtelijk aangeschoten is van z'n ene pint. De rest van het bord was daarnaast verzopen in zo'n halve kilo friet. Ik at de sandwiches op voor zover mogelijk en nam plichtmatig een paar frietjes. Toen de serveerster mijn bord kwam ophalen, keek ze me vol medelijden aan. Ik had niet eens de puf meer om uit te leggen waarom ik het niet op kon. Waarschijnlijk was ze daar ook niet in geïnteresseerd.
