De Greyhound zette me af op Main Street in Orleans. Van daaruit was het een pittige wandeling naar het hostel, zei de folder. Een deel van die wandeling ging over de highway. Helaas geen voetpad, wel een waarschuwingsbord voor automobilisten dat er voetgangers op de weg zouden lopen. Gezien de rijvaardigheden van de gemiddelde Amerikaan (ongeveer hetzelfde als ik na een paar lessen) boezemde dat niet echt veel vertrouwen in.
Het was heet. Ik zweette wat af en sjouwde m'n koffer over een grote snelweg rotonde en ik dacht alleen maar: " waar zijn we nu helemaal mee bezig?" Na de rotonde zou het nog een halve mijl zijn, maar ik wist niet eens zeker of ik de goede kant op ging. Ik vroeg iemand de weg, maar die had nog nooit van het hostel gehoord. Na ongeveer een uur door niemandsland gewandeld te hebben, vond ik Eastham én het hostel.
Rond half zes vanochtend werd de kamer gewekt door het beginliedje van de Transformers. Ik vroeg me af waar dat vandaan kwam. Een paar mensen kreunden demonstratief. Opeens besefte ik dat het m'n telefoon was. Die lag in m'n rugzak op de grond en ik lag in het bovenste stapelbed. Ik heb het maar laten gaan. Kijk straks wel of het belangrijk was.
Het is nu half zeven. Hier vlakbij is een plek waar ze fietsen verhuren, dus ik ga vandaag maar een stuk de Cape op fietsen. Er loopt een fietspad over heel Cape Cod. Maar goed ook, want ik peins er niet over me op de fiets tussen de auto's hier te begeven. Waar halen die mensen hun rijbewijs?
