Bij ratten werd een nare herinnering gemaakt door middel van pijnlijke geluidsignalen. Een herinnering is technisch gezien een opwekking van een specifieke neurale verbinding in je geheugencentrum. Nadat de herinnering is opgewekt, wordt deze verwijzing ook weer opnieuw opgeslagen. De wetenschappers gebruikten een MAPK "pathway inhibitor" die ervoor zorgt dat de verbinding niet tot stand wordt gebracht. Dat is normaal genoeg om een herinnering te onderdrukken. Het wonderlijke is dat de wetenschappers ontdekten dat wanneer de herinnering is opgewekt en vervolgens de inhibitor wordt gebruikt, de herinnering niet opnieuw wordt opgeslagen.
Het artikel in Nature's Neuroscience geeft daarmee aan dat nare herinneringen dus wellicht blijvend gewist kunnen worden en dat is een hele stap sinds het onderdrukken ervan. De implicaties zijn enorm en interessant. Het blijft tot nu toe bij een onderzoek bij ratten, dus het is nog niet eens bekend of hetzelfde proces dezelfde effecten heeft bij een menselijk brein. Stel je eens voor dat je gênante ervaringen kunt wissen. Ik denk dan meteen: laat ik ze maar houden, zodat het in de toekomst misschien niet nog eens gebeurt, maar wis ze bij alle anderen die de herinnering delen. Dat voorkomt die vervelende sessies op verjaardagsfeestjes die steevast beginnen met "weet je nog wel die keer dat..." En wat als je een nare herinnering probeert te wissen met zo'n pathway inhibitor en je per ongeluk net aan andere dingen denkt die dan niet meer worden opgeslagen? Ben je opeens vergeten die keer dat... Hmm, laat dat Lacuna Inc. gebeuren dus maar aan anderen over. Ik ben over het algemeen wel gelukkig met mijn herinneringen.
