Een groep religieuze fanatici - geïnspireerd door God - pleegt volkerenmoord om zo hun wereld te zuiveren van zondaars. Een deel van deze fanatici wil juist samenwerken met de zondaars om ze te bekeren tot hun religie. Ze hebben het beste voor met de rest en overheersen daarom de bevolking. Delen van die bevolking voegt zich bij de voormalige vijand en richt een politiemacht op die samenwerkt met de religieuzen. De zondaars daarentegen weigeren zich aan te passen en plegen daden van terrorisme om de fanatici te verdrijven.
Ronald D. Moore schreef eerder de serie Carnivàle, dus kijkers van dat programma weten wat ze kunnen verwachten van de nieuwe Battlestar Galactica. Trage, maar uiterst sfeervolle verhalen die bol staan van de symboliek en beproefde literaire hulpmiddelen. In Moore’s visie, die bijna nergens meer lijkt op de pulp show van eind jaren zeventig, worden de Cylons geleid door een geëvolueerde vorm van de eerdere robot die we in de oude show zagen. Deze Cylon gelooft in "de enige ware God". De mens is een polytheïstische samenleving en volgens de Cylons hebben millennia van zondig leven enkel geleid tot oorlogen, honger en ziekte. De Cylons besluiten daarom aanvankelijk de mensheid uit te roeien. Na de genocide komen enkele Cylons tot inkeer en ze richten een beweging op die erop gericht is de mens te bekeren tot God.
De mensheid, verdeeld door de komst van de Cylons, met in het midden de man met sympathie voor beide partijen: Baltar.
De mens is ondertussen verjaagd uit hun kolonieën en naarstig op zoek naar de mythische dertiende kolonie de ze rust en vrede moet brengen: Aarde. In het derde seizoen van de serie zijn de parallellen met de oorlog in Irak pijnlijk duidelijk. Het interessante is dat in dit scenario de Cylon de monotheïstische overheerser is, en de mens vecht voor zijn vrijheid door middel van bomaanslagen en willekeurige aanslagen op Cylons en menselijke collaborateurs.
Battlestar Galactica heeft een cast van ijzersterke acteurs. De absolute top zijn Edward James Olmos (misschien helaas het best bekend van Miami Vice) als Bill Adama, Mary McDonnell (Donnie Darko, Passion Fish) als president Roslin en James Callis als Baltar, die als een Judas gedoemd is zijn soort te verraden en zich bij de Cylons voegt. Minder gecharmeerd ben ik van de acteerkwaliteiten van de held Lee Adama (gespeeld door Jamie Bamber) die zich door elke aflevering een beetje lijkt de ABC’en alsof het As The World Turns is. Jammer. Verder is het niet meer dan logisch dat bladen als Time en Rolling Stone de nieuwe Battlestar Galactica als een van de beste shows van de afgelopen jaren beschouwen, want dat is het ook.
Baltar begint in te zien dat zijn visie voor de mensheid geen voorspoed zal brengen.
Moore brengt de kijker op een oncomfortabel pad in zijn serie. De gelijkenissen met onprettige zaken als Kosovo, de processen van Neurenberg, het conflict in het Midden-Oosten en de opkomst van Marxisme zijn overduidelijk. Soms slaat Moore de plank mis (de aflevering over vrijheid van de werkende klasse was voor mijn gevoel een beetje misplaatst) maar vaker is de serie een prachtige kijk in de onverkwikkelijke geschiedenis van de mens. Daarom is Battlestar Galactica zo goed. Het geeft niet zozeer een beeld over hoe de mens zich in de toekomst gedraagt (of het nu dystopische visies zijn als in de meeste sci-fi films, of de utopische gemeenschap uit Star Trek) maar een aardig beeld over hoe de politieke en godsdienstige idealen van de mens ofwel falen, of omslaan in onderdrukking.
De serie bevindt zich in Nederland op een mooi instap moment. De vluchtende mensheid wordt verdeeld met de komst van een nieuwe speler en de komende presidentsverkiezingen onder de resterende mens (zo'n 40.000 hebben de holocaust overleefd) leiden tot grote veranderingen. Iedere donderdag om 20.30 uur op Veronica.
