Vroeger. Vroeger stemde ik met veel plezier op D’66. Ik was helemaal weg van hun praktische kijk op politiek. Ze combineerden sociaal links denken met verstandig economisch liberaal denken. Ja, dat kan. Een ideologie was er nauwelijks. Geen politieke dogma’s over hoe dingen bereikt moeten worden, maar een pragmatische benadering van afzonderlijke issues. Het gaf me een veilig gevoel beslissingen over te laten aan een ploeg die geen ideologie of filosofie volgde, maar door genuanceerd redeneren een stevige argumentatie opbouwden die soms links, soms rechts was, maar altijd correct.
Maar de laatste jaren… Bestuurlijke vernieuwing – wat mij betreft sowieso een non-issue, want wat kan mij het nu schelen wie er burgermeester van Eindhoven wordt – ging opeens een zeer belangrijke rol spelen in D’66 filosofie. En opeens waren democratische principes belangrijker dan ooit. Politiek moest weer in handen komen van de burger. Wat krijgen we nou? De reden dat ik D’66 stemde was juist omdat ik vond dat D’66 capabel genoeg was beslissingen voor me te nemen!
De afgelopen periode vond ik D’66 teleurstellend. Dittrich had nooit moeten opstappen, want dat gaf een signaal dat politici gestraft dienen te worden voor het voeren van verstandig politiek handelen. Waar sláát dat nou op? Dan dat hele Verdonk gedoe. Nog een paar maanden langer en we waren (hopelijk) sowieso verlost geweest van dat sujet. Van der Laan, wat heb je gedaan? Een kabinet laten vallen over een non-issue?!
Dus ik nam me voor op iets anders te stemmen. Ik stem niet op GroenLinks, want die zijn me te druk. Ik stem niet op het CDA, want dat maakt alles stuk. Ik heb getwijfeld over de SP. Maar diens partijfilosofie staat me niet aan (lees anders maar eens mijn geklaag twee weken geleden, dan snap je wel waarom.) Toch voel ik erg veel voor het gedachtegoed van de SP. Marijnissen mag ik ook wel, en ik moet zeggen dat geen ander politicus dit jaargang ook maar half het charisma heeft van Marijnissen. Dus ik heb getwijfeld over de SP.
Ik heb drie problemen met de SP. De eerste is dat ik graag op partijen stem die hebben aangetoond dat ik op ze kan rekenen. Goed, de SP heeft nooit die kans gehad, dus ik gun ze wel een plek in een nieuw kabinet. (Kunnen ze ongetwijfeld vergeten, maar ik gun het ze best.) Het tweede probleem is van een iets fundamentelere aard. Ik geloof dat de SP allemaal goede bedoelingen heeft, maar dat ze het nooit waar kunnen maken. Toepassing van SP beleid is vast niet de ramp voor de economie zoals de VVD het ons graag voorspiegelt, maar helpen zal het ook niet. Ik kan me niet vinden in SP’s visie voor Nederland. Ik ben het heel erg eens met hun idee van “hoe het zou moeten zijn” ik ben alleen niet blij met hun idee over hoe dat te bereiken is. Mijn derde probleem is dat ik pro-Europa ben. Daar sta ik vrijwel alleen in, heb ik begrepen. Ik heb “ja” gestemd voor de grondwet JUIST omdat ik van mening ben dat het tijd wordt dat de EU zich aan gemaakte afspraken houdt. (Hint, hint, Frankrijk en Duitsland.) Het “nee” dat we nu hebben zorgt ervoor dat we nog eens een paar jaar op deze manier verder rommelen. Ik geloof in een verenigd Europa. Ik ben voor een afschaffing van nationale legers en voor de vorming van een Europese krijgsmacht. Ik ben voor een (economische) samenwerking met landen in onze periferie, zoals voormalige Oostblok landen en Turkije. Groter betekent in deze meer en meer globaliserende wereld sterker. Met Europa wordt Nederland nooit een echt belangrijke speler, maar zónder Europa kan de wereld Nederland al helemaal negeren.
PvdA dan? Wouter Bos?! Die eikel met zijn “nou, die terrorisme maatregels vinden we in principe niks, maar we protesteren achteraf wel” en zijn “nee, de huidige wetgeving omtrent donoren vind ik prima.” Zelden heb ik iemand zo grof de kiezer zien aftrekken. Wilders is er niks bij. Wouter Bos heeft voor mij afgedaan na de twee genoemde debatten en ik zal nooit, maar dan ook NOOIT op dat schertsfiguur stemmen.
Tja, en zo kwam ik, na veel omwegen, toch weer terug bij die partij waar ik het in het begin over had. Ik voel me nog altijd thuis bij D’66. Zeker, ze hebben me teleurgesteld. En ik geloof dat ze op de verkeerde weg zitten. Iemand zou de partij eens goed bij moeten sturen – terug naar hun oorspronkelijke principes. Waar is Van Mierlo als je hem nodig hebt? Hun slogan is nu “eigenlijk bent u een D66’er.” Dat mogen ze ook wel eens tegen Pechtold en consorten zeggen. Waar is hun D’66 spirit gebleven? Laat die bestuurlijke vernieuwing los en laat zorgen om democratische principes over aan andere politici die de ballen verstand hebben van dat concept. Ik wil mijn oude D’66 terug!
