De treinreis was de eerste paar uur best leuk. Na een dutje van twee uur staarde ik een paar uur uit het raam, terwijl ik naar Frank Black luisterde. Vanuit de trein zag New York (de staat) er typisch Amerikaans uit. Van die kronkelende regionale wegen met een gele lijn erop tussen groene vlakken gras, verschillende loofbomen, en uitgehouwen rotsen. Bijna lukraak verspreid daarnaast houten huizen en stroomkabels op telefoonpalen. Ik had zin om uit te stappen en dat stuk op de motor te doen, zoals op TV. Maar ja, ik kon niet uitstappen, ik heb geen motor en ik kan niet eens autorijden, laat staan een motor.
Ik had nog een WC incident. Ik spoelde door en gelijk merkte ik dat het kreng verstopt was. Terwijl het water omineus omhoog kwam zetten smeet ik vlug de toiletdeksel dicht en maakte ik dat ik wegkwam. Waarom overkomt me dit soort dingen toch altijd? Colin's "because you're an idiot" - hoewel die statement een kern van waarheid bevat - verklaart m'n aanhoudende ongeluk met dit soort dingen niet.
Na zo'n zeven uur begon ik het zitten zat te worden, dus ik liep wat rond. Dat werd ook al gauw vervelend, dus ik ben gaan zitten met een biertje en heb een stuk in m'n boek gelezen ("Hard News" van Seth Mnookin - aanrader voor alle not-exactly-wannabe-journalisten zoals ik.) Ik wisselde luisteren naar m'n CD's en lezen in dat boek om en om af.
Na dertien uur arriveerde ik in Union Station in Toronto. Het was verlaten op straat. Ik besloot de metro te nemen. Ik wilde een studenten weekpas, maar de mevrouw achter de balie zei dat het alleen voor high school students was. Haar microfoon was kapot dus ze moest het drie keer herhalen voor ik het verstond. Dus dan maar een gewone weekpas. Maar die gaat pas in op maandag. "But I need it today," was mijn geheel logische reactie. "Well, crap, just give me some ampersand-asterix-dollarsign tokens then," zei ik. New York heeft een kwalijke invloed op me gehad.
Op weg naar het hostel (ik gokte maar waar ik heen ging en liep er desondanks recht op af) merkte ik weer dat de stad verlaten was. In het hostel vroeg ik of het soms een feestdag of zo was en de man achter de balie zei dat het altijd zo was op zaterdag. Aangezien ik midden in de downtown area was, was ik enigszins verbaast. Ik wilde wat gaan eten - sleepte kamergenoot Achmed mee - maar bijna alles was gesloten. Zelfs de Burger King. Uiteindelijk maar bij Pizza Pizza gaan eten. Achmed wilde naar een club, want dat kende hij alleen van TV, maar dat zag ik niet zitten (ik was al negentien uur op) dus hij is alleen verder gegaan.
's Avonds laat kwam kamergenoot Victoria (Engeland) halfdronken binnengewandeld. Aangezien het hostel mannen en vrouwen strik gescheiden houdt was ze nogal verbaasd. "You're, like, all boys. And... I'm a girl." Die bizarre statement herhaalde ze nog zeker vier keer. Ik zei dat ze zich niet zo druk moest maken. Ze antwoordde dat Nederlanders makkelijk praten hadden, die waren toch te open-minded. Ik zei dat ze misschien dachten dat ze een man was en haar daarom in onze kamer hadden geboekt. Daar kon ze niet om lachen. Aangezien ze een kwade dronk over haar had, ben ik maar gaan slapen.
Vandaag is zo'n beetje alles gesloten. Uit pure wanhoop en verveling heb ik me maar opgegeven voor een pub crawl die het hostel organiseert (ik zei een beetje melancholisch, "I'm not feeling Toronto right now - maybe it's better when I'm drunk.") Misschien dat ik kamergenoot David zo gek kan krijgen mee te doen. Victoria mijd ik maar een beetje.
Ik ben benieuwd hoe ik me ga vermaken de komende week...
