Het was nog maar negen uur - te vroeg om te gaan slapen - dus ik dook de Imperial Pub in om nog een glas of twee te drinken en een stuk in m'n boek te lezen. Het was er vrij rustig en dat bevalt me wel. Op een gegeven moment was er een dronken zwerver in de bar die weigerde de tent te verlaten. Het meisje achter de bar (zo'n een meter vijfenzestig, bril, tenger) probeerde hem weg te werken, maar dat lukte niet. De zwerver maaide in het wild rond, maar ze gaf niet op. Erg dapper, ik had al direct de politie gebeld. Het hele gedoe brak m'n concentratie dus ik probeerde te helpen en maande hem op te rotten. Hij leek even naar de uitgang te lopen, maar pakte toen een stoel op. Het domme of dappere meisje ('tis maar hoe je het bekijkt) liep op hem af en probeerde hem weg te duwen. Ik zag het al helemaal misgaan, dus ik stopte m'n boekenlegger in m'n boek, sprong van m'n kruk en hielp haar de man weg te duwen. Intussen riepen wat andere klanten vanaf de bar ook dat de zwerver op moest donderen.
Bij de deur zag ik hem voor het eerst goed. Hij was zo'n een meter zeventig, grijs, en had wilde ogen. Het viel me op dat hij niet naar alcohol rook of dronken overkwam. Wat de reden ook was, hij was in een slechte bui. Hij had in ieder geval de stoel teruggezet toen ik "please, just fuck off" zei. Hij greep het meisje vast en maakte zo'n klassieke "ik-maak-je-af" beweging met zijn wijsvinger langs zijn keel. Ik greep hem bij zijn schouder en gaf hem een flinke duw. Nu leek hij af te druipen. Maar hij draaide zich opeens om, greep het meisje vast en smeet haar tegen de muur. Ik schreeuwde naar hem zoals Drik zegt dat je dat tegen een klas vol puberkinderen moet doenn en bizar genoeg werkte het ook nog. Hij leek even van z'n stuk gebracht. Ik duwde hem weer richting deur en eindelijk hielpen wat andere mensen in de kroeg ons en de zwerver verdween. Gelukkig.
"That was quite a buzz-kill," zei ik, omdat m'n milde roes meteen verdwenen was. Het barmeisje snikte even, herstelde zich meteen en begon weer drank in te schenken. De Welshman die me had geholpen, het meisje achter de bar en ik begonnen een gesprek. Ja, zo'n incidentje schept een band. Ik had inmiddels al drie of vier whiskeys op en bestelde er nog een. Dat zou m'n laatste zijn. Rob, de Welshman, komt ieder half jaar naar Toronto om een visum te bemachtigen. Dat blijkt nogal lastig te zijn en als je afgewezen bent moet je weer zestig dagen wachten voor je een nieuwe poging kunt wagen. Sinds de jaren negentig is het vrij moeilijk geworden om naar Canada te emigreren. Rob was een beetje depressief omdat hij voor de zoveelste keer was afgewezen en daarom aan het eind van de week terugmoet naar Wales. In de bar boven de bar (zelfde eigenaars, andere ambiance) vertelde het personeel dat ze maar al te bekend waren met Rob's " sad story." Ze kenden hem al twee jaar.
We speelden een paar potjes pool (dat spel krijg ik maar niet onder de knie), dronken nog een paar glazen (elke zou m'n laatste zijn - want ik moest toch echt weg) en praatten over niks in het bijzonder. Een Engelsman die zich in het gesprek mengde klaagde over het feit dat hij al 37 was en nog altijd geen tattoo had. Toen bleek Rob, die ik begin dertig had geschat, zelfs nog jonger te zijn dan ik. De tijd is hem niet gunstig gezind geweest. Ik was de tel van m'n whiskeys inmiddels meer dan kwijt ("you had at least seven" - en ik had er in de kroeg daarvoor ook al een paar op) dus ik dronk een paar glazen water en ging terug naar het hostel tegen half twee. Ik heb geslapen tot een uur of tien en werd volkomen katerloos wakker. Misschien dat de whiskey in de Imperial aangelengd was. Anders snap ik niet hoe ik zoveel heb kunnen drinken zonder er last van te krijgen.
Vanavond ga ik met Alex naar een baseballwedstrijd. Althans, dat was het plan. Ik krijg hem maar niet bereikt vandaag. In ieder geval gaan we morgen uit met Lisette in Kensington, blijkbaar de leukere, rustieke buurt van Toronto. Waarschijnlijk spelen we een paar potjes poker morgen. Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik met die twee heb zitten pokeren 's avonds in Marchand. Vaak in elk geval. Ik ben overigens helemaal vergeten Niagara in te plannen. Misschien dat ik dat dan maar donderdag doe. Ik zie wel.
