Nou ben ik niet zo dol op kip. Ik bedoel, ik hou best wel van kip af en toe, maar om nou een hele emmer kip te gaan eten iedere maandag is me iets teveel van het goede. Gisteren besloot ik om toch maar eens te participeren in de legendarische wings night. Iedere maandagavond is het "all you can eat" chicken wings in The Pour House, een restaurant op de Ottawa bymarket. Voor vijf dollar (exclusief drinken.)
We waren er rond kwart voor acht. Er was een rij al buiten het restaurant. En de trap op naar boven. En de hoek om. Totale wachttijd werd geschat op een uur. Dus iedereen ging comfortabel staan wachten. Ik dacht dat ze een grapje maakten. "Ik ben geen geduldig mens," legde ik uit. Maar om in m'n eentje een Double Big Mac menu te verorberen zag ik ook niet zo zitten. Dus ik besloot mijn geklaag tot een minumum te beperken en de wachttijd maar gewoon uit te zitten.Even na half negen hadden we een tafel. Ik bestelde twintig sweet hot chicken wings. En ze waren goed. Erg goed. Ik had ze in een paar minuten weggewerkt en had mezelf onder de sweet hot sauce gekregen in de tussentijd. Maar dat hoort zo, heb ik me laten vertellen. Daarna heb ik er nog vijf gegeten van de dertig extra die we besteld hadden. Ik heb Stefan er meer dan dertig zien eten. Alex ging gerust over de vijftig. En mijn maag rommelt al de hele ochtend (okay, het is nog maar negen uur, maar ik ben al een tijdje op.)
Dan nog even over het weer. Precies een week geleden was het zonnig, warm en 22 graden. Nu is het bewolkt, koud en sneeuwt het bij 1 graden. Ik blijf het ongelooflijk vinden hoe snel het weer hier verandert. Als in Nederland de temperatuur na een dag vijf graden daalt of stijgt, vind ik dat nogal een verschil. Hier kan het vier graden zijn in de ochtend, en zestien in de middag. Of vier in de ochtend en min tien in de middag. Afijn, je krijgt het plaatje. Ik zal daar wel niet aan wennen, aangezien mijn tijd hier nu nog maar beperkt is.
