Van studeren is ook vandaag weer weinig terecht gekomen. Het was een mooie dag en Élise, het meisje dat ik wat Nederlands bijbreng, kwam langs met de Nederlandse versie van Stuart Little 2. We hebben wat rondgelopen in de Byward Market en guave ijs gegeten. Op de foto is het krijtwerk van een straatartiest te zien. Ik was nogal onder de indruk van de mate van detail en kleurscheiding. Dat zie je maar zelden in krijt.Intussen heb ik me nog steeds geen mening gevormd voor dat tentamen van morgen. Ik begon met een stuk te schrijven over hoe het opleggen van wat "haat" precies inhoudt en dus wat wel en niet gezegd mag worden wel een hele arrogante benadering is. Maar toen dacht ik: waarom hebben we eigenlijk wetten? Het antwoord moet zijn omdat je mensen nu eenmaal niet kunt vertrouwen zich aan de regels van fatsoen te houden. Kun je mensen wel vertrouwen dat ze zich inhouden wanneer een tekst extreem kwetsend of bedreigend is? Dat is nu de gedachte waar ik een beetje op zit. Bovendien kan ik met al die rechtszaken inderdaad aantonen dat particulieren en media inderdaad niet in staat zijn te bepalen wat je beter voor je kunt houden.
Zo was er een zaak van een krant die een zaak aanspande tegen de staat, omdat een rechter had verboden de identiteit te publiceren van een slachtoffer van verkrachting. In Nederland zijn verdachten en slachtoffers vrijwel automatisch anoniem, maar in Canada vindt de pers blijkbaar dat ook naamsvermelding onder de vrijheid van de pers valt. In dit geval was het hooggerechtshof het daar overigens niet mee eens, omdat wanneer de namen van slachtoffers van zedenzaken in de krant verschijnen, de kans groot is dat slachtoffers ook geen aangifte meer doen. En het gerechtshof vond dat wel een belangrijk genoeg doel. (Daar werd dus die Oakes Test - zie het Jip en Janneke verhaal - toegepast om tot die conclusie te komen.)
Als het op vrijheid van meningsuiting aankomt zijn er in mijn ogen maar twee opties. Óf je neemt een aanpak van absolutisme en die vrijheid is er altijd en overal, óf je bekijkt het per zaak en in plaats van pragmatisme noemt men dat al gauw elitair. Ugh. Ik geloof dat ik bij m'n standpunt blijf - vooral gebaseerd op jarenlange ergernissen op deze planeet - dat je mensen nou eenmaal niet kunt vertrouwen altijd het juiste te doen. Dat is een arrogante en elitaire gedachte, maar ik geloof dat ik het wel het beste kan beargumenteren morgen. En daar gaat het mij vandaag vooral om.
