Ik had van tevoren geen flauw idee wat “Cabane à Sucre” inhield, maar ik had twee goede redenen om te gaan. Ten eerste is het een Frans Canadese traditie, dus ik zou er wat meer leren van Canadese cultuur. Ten tweede was het “all you can eat” – een term die ik ben gaan waarderen de afgelopen tijd. De ticket was negen dollar en daarmee kreeg je de busreis en de rest - wat dat ook mocht zijn.Ik bleef mensen maar vragen wat het precies was. De Anglophones noemen het “Sugar Shack.” Ja, zover was ik ook al gekomen. Alexandra, m’n buurvrouw (Francophone uit Québéc) vertelde met dat het simpelweg een vreetfestijn is. “It’s better than Christmas,” voegde ze eraan toe – iets dat wat mij betreft niet echt een goede aanbeveling inhoudt. Maar goed, toen had ik al een ticket gekocht.
De Cabane à Sucre is niet alleen een vreetfestijn, het is daadwerkelijk een plek. Het is de hut waar Canadezen hun befaamde maple syrup maken. Maple syrup (voor degenen die het nog niet gehad hebben) smaakt een beetje als stroop, alleen nog zoeter en het is nauwelijks stroop – veel vloeibaarder. Ze tappen de sappen uit de maple tree (de esdoorn, blijkbaar) en dat gaat in emmers (zie foto.) Dat is een waterige vorm, dus dat wordt verhit zodat het water verdampt. Veertig emmers boomsap levert een emmer siroop op. Het is een wonder dat er nog esdoorns zijn in Canada.
Links: de tap met emmer aan een esdoorn. Rechts: de siroophut
Aachter het restaurant waar we de uitgebreide maaltijd hadden is een esdoornbos met daarin een blokhut waar ze de siroop maken. Het eten bestond uit: bonensoep (eigenlijk precies snert), worstjes (gebakken in maple syrup), ham (geroosterd met maple syrup), omelet (met, jawel, maple syrup), gebakken aardappel partjes, een soort bacon-achtig iets, pannenkoeken met maple syrup, maple sugar pie en als afsluiter het befaamde “Tire sur la Neige.” Volgens Alexandra is dat het beste deel.
“Tire sur la Neige”, of “Snow Taffy” is een pure vorm van maple syrup. Siroop kun je hier kopen als 20, 40, 80 of 100 procent maple syrup. (Hoe puurder, hoe duurder.) Honderd procent is dus de authentieke maple syrup. Maar de siroop die ze gebruiken voor Snow Taffy is vierhonderd procent, dat wil zeggen het is in der mate gedestilleerd dat er maar weinig water meer in zit. Het is praktisch suiker. Dat dikke spul is tweehonderd graden celcius als ze het uit een pan op een trog sneeuw scheppen. Daar koelt het razendsnel af en stolt het. Dan wordt er een ijsstokje in gestoken, wordt het opgerold en dan heb je een soort donkerbruine lollie. En dat is het dan. Het blijft een soort dik stroperige toffee-achtige kwaliteit houden, dus je krijgt van die slierten stroop als je het opeet.
Links: De trog met sneeuw. Rechts: De siroop wordt uit de tank gehaald.
Het was... Interessant. Grote hoeveelheden suiker maken me altijd erg moe (de meeste mensen krijgen juist energie; ik zak onderuit en kom voorlopig niet meer overeind) dus het is maar goed dat dat het laatste was dat we aten. Het is nogal een ervaring. Ik kan het bijzonder aanraden als je een keer in Quebec bent.
Links: het maken van Snow Taffy. Rechts: Snow Taffy.
