Het weer: 9°C, partly cloudy
Het is weer eens bijzonder stil in huis. Momenteel heeft de International Blast plaats, een soort feest voor internationale studenten. Waarom ik er niet bij ben? Het is een principekwestie. En het gaat over kleren. Jawel, ik ga voorts even een paar alineas zeuren over de dresscode. (Wie had dat ooit zien aankomen? Dit moet een van de tekenen van de apocalyps zijn.)
The International Blast is semi-formal, wat betekent dat je er met een spijkerbroek en sportschoenen niet in komt. En ik heb alleen maar spijkerbroeken. Goeie spijkerbroeken overigens. Niet zomaar spijkerbroeken, maar met zorg geselecteerde, goed zittende, nette spijkerbroeken. Wat is daar mis mee?
"It doesn't have to be too expensive. Can't you just buy a pair of khakis?" vroeg Alexis, een van de organisatoren. Ik keek haar minachtend aan. De enige dag dat je mij in een paar vies beige Dockers aantreft is op m'n begrafenis als iemand een verschrikkelijke fout heeft gemaakt bij het uitzoeken van kleren. Sinds wanneer zijn broeken die we mijns inziens naar de twintigste eeuw dienen te verbannen om nooit meer terug te keren, meer sociaal wenselijk dan Levi's? Ik ga het gewoon nog een keer zeggen: ik word vast oud, want ik begrijp dat dus niet. Khakis. Voor je het weet gaan mensen zeuren: "waarom draag je nog altijd zwarte sokken? Dat hoort niet! Witte sportsokken, dát is wat je nodig hebt." (De volgende dag zul je overigens mijn naam in de krant zien staan als Henk-Jan B.)
Maar goed. Ik heb trouwens ook geen schoenen. Wel, natúúrlijk heb ik schoenen, maar het zijn oorspronkelijk donkere Nikes die nu helemaal wit zijn uitgeslagen van een paar maanden door straatzout heen banjeren. Ach, ik hou sowieso niet van die halve gala aangelegenheden. Ik ben geen danser; ik ben een drinker. En een open bar in zo'n toko is vaak enkel voorzien van doodgeslagen bier en wijn in plastic bekers. Nee, ik heb een fles Jameson met m'n naam erop voor vanavond. Ik wed dat ik meer lol heb in m'n eentje dan al die mensen op dat stomme feest. Ja, dat lees je goed. Screw the international blast. (Ik heb het ook op het bulletin board op m'n deur geschreven.)
*Zucht*
Bovendien heb ik nog steeds 100 woorden voor m'n geografie essay te schrijven. En ja, dat is normaal gesproken heel erg weinig, ware het niet dat ik helemaal in de knoop zit. Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben. Vanmiddag heb ik een paper van 3500 woorden geschreven over superhelden in een post 9/11 wereld en ik ben eigenlijk door m'n creativiteit heen. Helaas moeten beide papers morgen af zijn. Pff. Weet je, ik sta toch een 86 gemiddeld voor geografie, dus ik kan me wel een C veroorloven. Helaas is het een groepsopdracht. Maar aangezien ik toch een historisch lakse groep heb (ik heb ze slechts eenmaal gesproken en in vijf minuten hebben we alles nogal vaag afgesproken) denk ik: ja, jammer dan!
Ugh, laatste week en het kon me niet vroeg genoeg komen. Ik ben het best wel zat. Ik ga deze school ongetwijfeld erg missen, maar momenteel ben ik even blij er in vier dagen van verlost te zijn. (Afgezien van de tentamens dan.)
