Mijn humeur is een vrij voorspelbaar iets. Het is afhankelijk van een aantal dingen. Ten eerste m'n slaap. Hoe beter ik slaap, hoe vrolijker ik ben. "Beter" betekent trouwens niet altijd "langer." Een slaap van meer dan twaalf uur kan me behoorlijk chagrijnig maken. Ten tweede is er het weer. Als de zon schijnt, ben ik vrolijker dan wanneer het regent. Schijnt de zon te fel en is het klam en warm als ik wakker word, dan heeft dat een negatief effect op m'n humeur. Tot zover zijn dat vrij standaard zaken lijkt me zo. Als derde is er wat ik graag kruislingse humeurelasticiteit pleeg te noemen. Wederom een moeilijke term voor een simpel concept. Mijn humeur is omgekeerd evenredig afhankelijk van het humeur van mensen in mijn directe omgeving. Ben ik in een slecht humeur, dan zal de aanwezigheid van vrolijke mensen me in een dieper dal brengen.
Vandaag was een goed voorbeeld van hoe het andersom werkt. Iedereen is slaperig en of mild gedeprimeerd door de enorme hoeveelheid werk die professoren graag geven zo aan het eind van een semester. Het was bewolkt en donker toen ik wakker werd. Maar het totale gebrek aan vrolijkheid (of, God beware me, ochtendmensen) bracht me in een ietwat beter humeur.
(In die stemming heb ik m'n overigens geografie paper afgeraffeld. Volgens mij was dat voor het eerst in m'n leven dat ik een werkstuk maakte en werkelijk geen idee had wat ik aan het doen was. Meestal heb ik iets van een structuur in m'n hoofd. Een idee waar ik heen wil. Nu was het gewoon zinnen en citaten aan elkaar plakken totdat ik genoeg woorden had. Heel vreemd. Ik werd er zelfs een beetje lacherig van. Maar het lachen vergaat me wellicht als ik m'n cijfer terugkrijg. Het is trouwens een groepsproject dat woensdag ingeleverd moet worden. Een groepsgenoot moet nog beginnen en was druk aan het nadenken over zijn deel. "I really don't wanna penalize you for my bad work," zei hij. "Don't you worry," zei ik alsof ik in een gulle bui was. Maar ik vermoed dat wat hij morgen ook op papier knalt, het niet veel erger dan mijn stuk kan zijn.)
Ik deed vandaag boodschappen en was opeens onder de indruk van de lucht. De wolken waren net kleine schaapjes, blij huppelend in een soep van duistere massa van wanhoop. Het was inspirerend en deprimerend tegelijk. Dus ik maakte een foto. Ik sta iets vaker stil bij dingen (letterlijk) om ze te bekijken. Ik heb dat nog maar veel te weinig gedaan. Het is net als... Als wanneer je een route probeert te onthouden, maar je bent druk in gesprek met iemand en je vergeet waar je langsgelopen bent. Ik ben zo gefocust geweest op andere dingen, dat ik maar weinig echt om me heen heb gekeken. En nu de sneeuw praktisch gesmolten is, begin ik te zien dat Ottawa best een paar mooie plekken heeft.En zo kwam ik thuis vandaag. Vrolijk en wel. Ook omdat ik een blik haring in tomatensaus heb gevonden. Ik kan niet wachten om dat op te eten morgen. En ik heb weer voedsel in huis gehaald. Verleden week heb ik drie keer een cheeseburger met friet gegeten van de cafetaria hier en een keer twee Big Macs en friet. Het meest deprimerende aan dat laatste is dat ik toen al gegeten had, maar 's avonds weer honger had. Deze week ga ik gezond eten. Behalve vanavond. Wings night.
