Het Museum of Civilizations ligt in Hull. Dat is technisch ook Ottawa (praktisch geannexeerd) maar ligt over de rivier aan de noordkant. Daar was ik ook nog niet geweest. Dus gisteren ben ik met Nat (Brits) en Sussie (Zweeds) de brug overgestoken omdat het museum na vijf uur gratis toegankelijk is. En ik zei immers dat ik wat meer cultuur wilde opsnuiven. Een museumbezoek was dus onvermijdelijk.
Het museum is echt enorm. We hadden een kaart en raakten steeds verdwaald. We konden de daadwerkelijke gallerijen maar niet vinden. We zagen dat er een ingang aan de zuidkant van het gebouw was, maar daar konden we niet langs. Er was een of andere presentatie over een nieuwe tentoonstelling (die we als een van de eerste bezoekers in de wereld hebben bezocht, want officieel gaat die pas vandaag open) over "The Lost City of Petra."
Na een half uur zoeken waren we behoorlijk melig. Sussie meende de kaart goed te lezen en leidde ons vakkundig naar de ondergrondse parkeerplaats. Nat was ondertussen hard aan het lachen. Blijkbaar om de kaart van het museum. "This museum is shaped like a giant penis." En dat kon ik inderdaad niet ontkennen. "It even has testicles and everything. You think they did that on purpose?" Wij lachen, Sussie niet geamuseerd.Na zo'n drie kwartier vonden we de expositie eindelijk. We wilden het aan een suppoost vragen, maar Nat en ik konden ons er niet toe brengen. Ze was namelijk pindas aan het eten en Nat zei meteen "don't you think it's kinda ironic that a person working in a giant penis-shaped museum is eating nuts?" Dat is nou Britse humor. Wij weer lachen, Sussie nog steeds niet geamuseerd.
Terwijl we de roltrap op naar de derde verdieping gingen meldde ik dat ik het nogal een ervaring vond, zo'n bezoek aan een penismuseum. Waarop Nat meteen antwoordde: "Yeah, I think we've seen the shape of things to come." Terwijl we hard lachend naar boven rolde verschenen er praktisch donderwolken boven Sussie.
Nat en ik waren vrij vlug verveeld met het hele museum, maar Sussie las werkelijk iedere bordje (volgens mij demonstratief) terwijl wij mensen stoorden met gelach over iemand die op Andy Warhol leek, een bizarre mythologie over een rots die versplinterde door de scheet van een vrouw en ons zelf verzonnen drank spelletje in het theater van het museum.
Ah wel, ik heb niet zoveel geleerd gisteren. Ik was te moe om al die bordjes te lezen en ik begin te geloven dat ik inmiddels echt aan een bril toe ben, omdat letters steeds in elkaar overbloeden als ik niet hard genoeg concentreer. Maar goed, ik heb dan wel weinig geleerd, ik had er wel lol in.
