Het weer: -7°C, overcast
De Superbowl onderstreept eens te meer de bizarre haat-liefde verhouding die Canadezen met de Verenigde Staten hebben. De Superbowl, voor degene die niet bekend zijn met het verschijnsel, is de finale tussen twee Amerikaanse football teams en dat was dus gisteren in Detroit Philidelphia en Seattle.) Het is super-Amerikaans, terwijl Canadezen normaal gesproken Amerikaanse toestanden verafschuwen. De sponsoring, de cheerleaders, de sob-story filmpjes van spelers tussendoor, de muziek, kortom het hele bombastische spektakel is "Amerika". En Canadezen zijn er dol op. Overal zijn superbowl events en schranspartijen en drinkpartijen en big screen TVs.
En nu komt de grootste schok: de Superbowl is dodelijk saai. Er gebeurt echt veel te weinig in American Football. Ze spelen vijftien seconden en dan ligt het stil. Dertig seconden en het ligt stil. Tien seconden. Vijf seconden. Twintig. En in iedere stilte zit reclame. Tien seconden. Reclameblok. Een minuut (waarvan twintig seconden rondgestaar) gevolgd door reclameblok. Halve minuut, reclameblok. Minuut. Reclameblok. Half time show. Reclameblok. Rolling Stones. Reclameblok. Spel analyse. Reclameblok. Third quarter, eerste halve minuut, reclameblok. Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts. Ik heb me kapot verveeld. Zelfs al het bier dat ik dronk kon het er niet interessanter op maken. Geef mij maar hockey. Dat schiet van de ene kant het ijs op naar de andere, gaat snel, gaat hard tegen hard en het allerbeste: het gaat maar door. Vijf minuten. Reclameblok. Enzovoorts.
Wie speelden er? Wie won? Is er nog iemand überhaupt geïnteresseerd? Superbowl is de reden dat God de afstandsbediening uitvond. J. H. Christus , mijn perceptie van Amerikanen is naar een nieuw dieptepunt gedaald gisteren. Oersaai. En vier uur durend. Hockey is tenminste na zo'n tachtig á honderd minuten voorbij. Ik had op m'n kamer moeten blijven. Leren voor m'n mid-term examens. Ja, dat was beter geweest.
